کتاب قربانی نشر چترنگ

کتاب حاضر، داستان اجتماعي سياسي و درباره دختر نوجوان سياه پوستي است که ادعا و شکايتي حقوقي دارد.اين داستان نوجوان ۱۴ ساله، ادعا مي کند مورد تعرض گروهي قرار گرفته و بعد از ضرب و شتم، در زيرزمين يک کارخانه متروک رها شده است. او ادعا مي کند يکي از متعرضان، نشان پليس داشته است. پس از…

مارتین با خودش فکر کرد اگر دخترخاله اش سیبلا مرده بود، او حتماً خبردار می شد. مثل آن حس بدی که وقتی کسی از روی سنگ قبر دیگری راه می رود، آدم را با لرزشی خاص تکان می دهد. همه دوستان سیبلا درباره ی او صحبت می کردند و در حیرت بودند که او کجاست. سیبلا اخیراً با بچه های بزرگ تر از خودش معاشرت می کرد؛ ولی باید پنهان می ماند و ادنتا خبردار نمی شد. مطمئناً ناپدری اش انیس هم نباید خبردار می شد. آن مرد او را با کمربندش شلاق می زد و به ادنتا هم بدوبیراه می گفت. دوستانش از غیبت او در تعجب بودند. آیا همه ی آن شایعات و بلاهایی که می گفتند سرش آمده بود؟ یا شاید هم ارتباطی نداشت. فقط او را در کوچه ای ربوده بودند، سوار یک ون کرده و برده بودند، سه شبانه روز در جایی نگه داشته بودند و خدا می داند چه بلایی سرش آورده بودند. «میگن که حالا توی بیمارستانه، توی بخش مراقبت های ویژه، توی بخش آی سی یو.» «نه درست نیست. میگن فرار کرده. با دوستش، جیسی.» برای دختری مثل سیبلا خیلی غیرعادی نبود که با مادرش نسازد و از خانه بیرون بزند و برود جایی دیگر. مارتین مانده بود که آیا این توضیحات می تواند دلیل غیبت سیبلا باشد؟ مارتین سر مادرش غر زد که سیبلا کجاست و مادرش برای چندمین بار به او گفت که نمی داند. مارتین نوعی طفره رفتن را در صدای مادرش حس می کرد که می گفت او خبر دارد. شریل، مادر مارتین، خواهر کوچک تر ادنتا بود. ادنتای لعنتی نباید به او اعتماد می کرد. آخرین باری که مارتین به خیابان سوم رفت و درِ خانه ی خاله اش را زد، ادنتا سرش داد زد: «خدا لعنتت کنه دختر. مگه بهت نگفتم سیبلا اینجا نیست. زود باش برگرد برو خونه تون.» مطمئناً اتفاقی برای سیبلا افتاده بود. این را می شد از رفتار ادنتا فهمید. از آن نگاه غضبناک و نگران ادنتا که در چهره اش بود. اینکه ادنتا سریع از کوره در می رفت، گُر می گرفت و کنترل خودش را از دست می داد. هر چه بود، ادنتا از آن خبر داشت. فقط نمی خواست به زبان بیاورد. مارتین متنفر بود از اینکه مادرها به راحتی عوض می شوند، حالت چهره شان و نگاه شان طوری می شود که انگار غریبه ای و اهمیتی که همیشه برایت قائل بودند، دیگر از بین می رود. مردها متفاوت اند. اگر مردی تغییر کند، هرگز تعجب آور نیست و ممکن است دوباره برگردد به همان حالی که قبلاً بوده است. یا ممکن است مردی بمیرد و تو دیگر هرگز او را نبینی؛ اما زنی مثل ادنتا، که خاله ی مارتین بود، خواهر بزرگ تر مادرش بود، هزاران بار از مارتین مراقبت کرده بود، و طوری او را بغلش می گرفت و می بوسید که انگار مارتین دختر خودش بود و در حقیقت شاید هم برایش عزیزتر از سیبلا بود، اگر مادری مثل ادنتا تغییر می کرد، مارتین زود به گریه می افتاد. مارتین دست هایش را لوله کرد جلوی دهانش و آهسته گفت: «سیبلا…؟» داخل کوچه، بیرون خانه ی مادربزرگش در خیابان یازدهم، روی نوک پا ایستاده بود و دختر خاله اش را صدا می زد. مارتین این شانس را آورده بود که راحت بتواند حرف بزند؛ ولی اگر سیبلا را جای دیگری فرستاده بودند چه؟