کتاب در جست وجوی یک پیوند

این کتاب، رمانی امریکایی در ژانر کلاسیک است. «در جست و جوی یک پیوند»، داستان دختربچه 12 ساله ای به نام «فرنکی آدامز» را روایت می کند، دختری که احساس می کند ارتباطش با جهان قطع شده و به زعم خودش «انسانی بی پیوند» است. او هیچ دوستی در شهر کوچک جنوبی شان ندارد. فرنکی با مطلع شدن از …

روز قبل از جشن عروسی برای اف. جازمین شبیه هیچ کدام از روزهای دیگر نبود. شنبه بود که به مرکز شهر رفت و ناگهان بعد از تابستانی که درهایش به روی جهان بسته مانده بود، شهر پیش رویش گشوده شده بود و برای اولین بار احساس تعلق می کرد. اف. جازمین میان خودش و هر آنچه می دید پیوندی احساس می کرد، و در آن شنبه مثل عضوی جدید در شهر پرسه زد، مثل ملکه ای خیابان ها را زیر پا گذاشت و همه جا با همه گرم گرفت. آن روز روزی بود که از اولین دقایقش دیگر خودش را جدا از جهان نمی دید و یکباره احساس کرده بود که بخشی از آن است. طبعاً اتفاقات زیادی هم افتاد که هیچ کدامشان اف. جازمین را متعجب نکرد و دست کم تا لحظه ی آخر، همه چیز به طور سحرآمیزی طبیعی بود. توی خانه ی روستایی یکی از عموهای جان هنری، عمو چارلز، قاطرهای پیر چشم بندزده را دیده بود که مدام حول یک دایره می چرخیدند و برای درست کردن شیره، نیشکر آسیاب می کردند. با در نظر گرفتن مسیرهای بروبیای او در تابستان آن سال، فرنکی سابق یک جورهایی شبیه آن قاطر روستایی بود؛ همه اش توی شهر دوروبر پیشخان مغازه ی ارزان فروشی چرخیده بود یا در ردیف اول نمایش پالاس نشسته بود، یا اطراف مغازه ی پدرش پلکیده بود یا سر نبش خیابان رسیده و سربازها را نگاه کرده بود؛ اما صبح آن روز به کلی فرق داشت. جاهایی رفت که تا آن روز اصلاً تصورش را هم نمی کرد گذرش آنجا بیفتد. یکی اینکه به هتلی رفت، که البته بهترین هتل شهر نبود، حتی هتل خوبی هم محسوب نمی شد، اما به هرحال یک هتل بود و اف. جازمین گذرش به آنجا افتاده بود. از اینش که بگذریم، سربازی هم آنجا با او بود و این اتفاق هم کاملاً تصادفی بود، چرا که او تا به آن روز آن سرباز را ندیده بود. تا همین دیروز، اگر فرانکی سابق یک آن تصویر چنین صحنه ای را که مانند تصاویر جعبه ی جادو بود می دید، تصویری مثل تصاویر توی جعبه ی جادوگرها، با ناباوری لب می گزید. ولی آن روز صبح خیلی اتفاق ها افتاد. از عجایب آن روز یکی هم این بود که حسی چون حیرت دگرگون شده بود. چیزهای غیرمنتظره به نظرش عجیب نمی آمد و فقط چیزهایی که مدت ها با آن ها مأنوس و آشنا بود به طرز عجیبی حیرت زده اش می کرد.