من در بغداد به دنیا آمده ام در روزی که صدام حسین، خشمگین از مشاهده کردن اولین تار موهای سفیدش، درحالی که رگ های گردنش بیرون زده بود شروع به فریاد کشیدن کرد، آرایشگرش را احضار کرد، و مصرانه از او خواست که آن موهای سفید را با رنگ پر کلاغی غلیظ بپوشاند؛ پس از آن، با انگشت های لرزان به آن مرد اعلام کرد که از این به بعد او باید مسئولیت رنگ کردن کوچک ترین نشانه ی پیری را به عهده داشته باشد، باید با چشمانی باز همیشه مراقب این نشانه ها باشد، به این ترتیب می توان گفت که من در روزی به دنیا آمده ام که عراق در آن روز از یک فاجعه دوری کرد. طالعی شوم یا طالعی خوش؟ اگر من این جزئیات را نقل می کنم، به این خاطر است که آن آرایشگر فامیل خاله ام می شد، آن هم از طریق ازدواج با دختر خاله ی ناخواهری مادرم. خانواده، که… آن روز عصر وقتی که آرایشگر به خانه ی ما آمد تا تولد مرا تبریک بگوید نتوانست در مورد بازگو کردن آن حکایت برای پدرم جلوی خودش را بگیرد، آن ها پشت یک پرده پنهان شدند، و با صدای بسیار آهسته از رخ دادن چنین چیزی خوشحالی کردند؛ در عوض او هرگز اقرار نکرد، نه آن شب و نه شب بعد، که این موهای رو به زوال در کجا قرار داشتند. آیا آن موها بر روی سرِ رئیس جمهور سر بر کشیده بودند و یا در قسمت دیگری از بدن او، اما این تصور او در گفتن این موضوع، خود بازگوکننده ی همه چیز بود. در تمامی این حالات، والدین من دو دلیل برای خوشحال شدن داشتند: پسری به دنیا آمده و دیکتاتور هم در حال پیر شدن است. از من به عنوان یک معجزه استقبال کردند. طبیعتا پس از چهار دختر، من همانی بودم که هیچ کس جرئت امیدواری به آمدنم را نداشت. تولد من، فریادهای وجد و شادی را برانگیخت و دوباره امیدهای تداوم بقای خانوادگی را زنده کرد. پیش از آنکه من زبان باز کنم یا کوچکترین عمل هوشمندانه ای را انجام دهم، مورد احترام قرار گرفته بودم؛ من، فرسوده از چند ساعتی رنج و زحمت، یک ضیافت به یاد ماندنی را به وجود آورده بودم، و فردای آن روز، در اثر خوردن و آشامیدن های بی حساب، همه دچار سوءهاضمه ای تاریخی شده بودند. در سنین کودکی و نوجوانی مرا بسیار لوس کرده بودند، نسبت به کودکان هم سن و سال خودم در فهمیدن اینکه هموطن هایم چگونه زندگی را می گذرانند -یا نمی گذرانند- بسیار کندذهن بودم. ما در آپارتمانی اقامت داشتیم که در ساختمان کوچک بژ رنگی قرار داشت رو به نوارهای سنگی دبیرستانی که پدرمان در آنجا با سمت کتاب دار مشغول به کار بود. مسلما آن مدرسه، مدرسه ی بعث بود، کتابخانه هم کتابخانه ی بعث بود، همانطور که تمام چیزهای دیگر از آن بعث -نام حزب رئیس جمهور- بود، مثل رادیو، تلویزیون، استخر، باشگاه ورزشی، سینما، کافه ها و… به این لیست باید پدرم را نیز اضافه کرد. در ابتدا، چنین به نظرم می رسید که سه جوهره ی اصلی در زندگی وجود دارد: خانواده ام، خداوند و رئیس جمهور. درحالی که این جملات را می نویسم، متوجه می شوم که تنها فاصله ی مجاز با جسارت و گستاخی همین شیوه ی مرتب کردن این ارکان است، چون در آن دوره، همین نوع طبقه بندی یک عراقی را به زندان فرستاده بود؛ بهتر می بود که چنین سلسله مراتبی را رعایت کرد: رئیس جمهور، خداوند و خانواده ام. عکس های رئیس جمهور که به صورت پوستر در همه جا نصب شده بود زندگی روزانه ما را زیر نظر داشتند؛ کتاب های درسی مان کلیشه های او را به نمایش می گذاشتند، ادارات دولتی چهره ی او را به صورت پوستر به دیوار می زدند، مثل مغازه های خصوصی، هنگام عبور از میان پیاده رو از مغازه های پارچه فروشی، ظرف فروشی و اغذیه فروشی گرفته تا رستوران ها، در همه ی این ها پوستر رئیس جمهور دیده می شد. از روی ایمان و باور، احتیاط یا ترس هر کسی یک کلیشه ی رهبر عرب را در معرض دید قرار می داد؛ بسیار کارآمدتر از هر نظرقربانی، یک عکس قاب شده از صدام حسین به عنوان کمترین چیزی که برای در امان ماندن از طالع بد لازم بود، خودش را نشان می داد – کمترین چیز لازم و نه کافی- چون که بازداشت های مستبدانه و به زندان افتادن های مشکوک بیشتر از دانه های باران بر سر مردم فرو می ریخت. من خودم فکر می کردم که رئیس جمهور از میان تمثالش ما را زیر نظر دارد؛ به طور دقیق او تنها بر روی ورقه های مقوایی حک نشده بود، نه، او خودش را آنجا نگه داشته بود، حی و حاضر، در میان ما؛ چشم های چاپی اش یک دوربین را در خود پنهان می کردند.