یک بار گم شدم. ۶ یا ۷ سالم بود. حواسم پرت شد و ناگهان متوجه شدم که خبری از پدر و مادرم نیست. ترسیده بودم؛ اما بلافاصله راه را پیدا کردم و پیش از آن ها، به خانه رسیدم. پدر و مادرم با بدبختی به دنبالم می گشتند و من خیال می کردم آن ها گم شده اند. پدر بی هیچ حرفی، ما را از روی مبل تماشا می کرد. گاهی خیال می کنم تمام عمرش به نشستن در آنجا و فکر کردن گذشت. شاید فقط چشم هایش را می بست و زمان را در آرامش یا سکون درک می کرد. البته آن شب صدایش در آمد؛ این اتفاق خوبیه؛ تو از پس مشکلات بر اومدی.

دیشب چند ساعت قدم زدم؛ گویی می خواستم خودم را در خیابانی ناشناس گم وگور کنم. می خواستم درست و حسابی گم شوم. بااین حال، گاهی آدم نمی تواند. گاهی نمی داند چطور راهش را گم کند؛ حتی اگر همیشه در مسیر اشتباهی قدم بگذارد، حتی اگر تمام تابلوها را نادیده بگیرد، حتی اگر دیروقت شود و هم زمان با پیشروی، سنگینی سحر را احساس کند. زمان هایی وجود دارد که هر چقدر می کوشیم از ناشناخته ها سر در بیاوریم، نمی توانیم گم شویم. شاید هم مشتاق روزی هستیم که بتوانیم گم شویم؛ روزی که تمام خیابان ها ناآشنا به نظر برسند. روزهای بسیاری را با یادآوری منظره ی مایپو سر کرده ام. سیمای امروزش را با خیابان های کهنه ای که سال ها در آن زندگی کرده ام مقایسه می کنم؛ دنیایی از خانه های هم سان، آجرهای قرمز و کف کامپوزیت در مقایسه با محله ی آجرهای نامیزان و کف های چوبی. آن روزها هر خانه ای با خانه ی کناری اش فرق داشت. آن خیابان های قدیمی به من تعلق نداشتند؛ اگرچه با حسی صمیمی در آن رفت وآمد می کردم. خیابان هایی که نامشان از آدم ها، مکان های واقعی و جنگ های بُرده و باخته انتخاب شده بود؛ نه آن خیابان های خیالی یا دنیای کاذبی که به سرعت در آن رشد کرده بودیم.