کتاب آوای گرسنگی

آن قدر بی قرار بود که برای رفتن به مونپارناس سوار اتوبوس نشد و با قدم های بلند راه می رفت، از میان جمعیت راهش را باز می کرد، از کنار موانع رد می شد و خودش را میان ماشین هایی که در راه بندان گیر افتاده بودند جا می کرد، مثل وقتی که در برتانی روی صخره های سیاهِ کنار دریا راه می رفت و هر جهش و هر پرسش را می شمرد و حس هایش همگی زنده و بیدار بودند. صدای بوق رانندگان عصبی را نمی شنید. نمی دانست به کجا می رود. به نظرش می رسید که سال هاست که خانۀ ارغوانی و باغ خیابان ارموریک را رها کرده است. حالا، حساب سال های گذشته را می کرد: پاییز، زمستان. با اگزنیا روی نیمکت نشسته بودند و حرف می زدند. درخت های انگور قرمز روی دیوار ته باغ و مخزن بزرگی که از جنس پارچۀ قیراندود بود و آب باران و حلزون ها را درون خودش جمع می کرد؛ خاطرات برایش دوباره زنده شده بودند: اگزنیا، با چهره ای رنگ پریده، موهایش را مثل یک دختر روستایی روس با روسری پنهان کرده بود و با ریزش باران، کلمات و احساسات و جملات در میانشان می لغزید. دست اگزنیا در دستش مرطوب و سرد بود. یک روز اگزنیا به او گفته بود: «می دانی که مچ دستت مثل پسرهاست؟» اتل جواب داده بود: «دلیلش پیانو است؛ مچ دست را قوی می کند.» از دست های بزرگش کمی خجالت می کشید. زمستان، زمانی که هوا در باغ سرد بود، دست هایش مثل دست های رخت شورها از سرما قرمز می شد. به رغم آسمان خاکستری و باران، هوا لطیف بود. درختان بزرگی که زمان مسیو سلیمان کاشته بودشان، به نظر می رسید که با یک حباب سبزرنگ از آن ها محافظت می کردند. ساعت ها به سختی می گذشتند. انگار که اصلاً زمان وجود نداشت. کنار در ورودی ایستاد. همه جا مثل همیشه آرام و خاموش بود. مسیو سلیمان همیشه به این سکوت اشاره می کرد و می گفت: «من نتوانستم بفهمم این گوشۀ پاریس چطور خودش را نجات داده!» شب ها با هم به آوای قناری ها گوش می دادند. مسیو سلیمان گفته بود: «وقتی اینجا زندگی کنی، شب ها بیدارت می کنم تا به آوازشان گوش بدهی. چون قرار است در اینجا یک حیاط با حوض آب به وجود بیاید و در باغ هم درخت گیلاس خواهم کاشت؛ قناری ها عاشق درخت گیلاس اند.» داربستی که تا سر خیابان ادامه داشت، دیوارها را پنهان کرده بود. بعد از آن، کارگاه و انبارها قرار داشتند. تا خطوط راه آهن، صد متر بیشتر فاصله نبود. گه گاه صدای لرزش خطوط آهن شنیده می شد. مسیو سلیمان سر و صدای قطار را دوست داشت. شاید نوستالوژی سفرهای گذشته را داشت.