کتاب حاضر، رمانی اسپانیایی است. فضای لطیف بین چند دانشجوی شاعر و آرمان خواه که بیشتر آمیزه ای از رقابت های ادبی و عاشقانه است، آرام آرام به سوی خشونتی بی بدیل سوق داده می شود. «کارلوس وایدر» یا «آلبرتو روییس- تاگله» شخصیت بی نظیری است که در این جمع دانشجویی در کارگاه شعرخوانی «خوان اشتاین» به شعرخوانی می پردازد. او موقر و متین است و ذهنی شفاف دارد. در میان پسران فقط او بر دختران جلسه اثری چشمگیر دارد و در رقابتی عاشقانه با راوی و دوستش «بیبیانو» موفق می شود دل خواهران دوقلوی «گارمندیا» را ببرد و راوی و دوستش را حسرت به دل بگذارد. او حتی از «مارتا» خیکی هم نمی گذرد. اما این دلبری های عاشقانه پایانی غم انگیز و بهتر بگویم پایانی رعب انگیز دارد. «وایدر» که از عوامل امنیتی کودتاچیان است، دارد هنرمندانه قربانیان خود را می کشد و نمایشگاه عکسی از قربانیانش در جمع کودتاچیان به نمایش می گذارد. گالری عکسی در اتاق خواب برپا می کند و همه چیز در یک مراسم آیینی به سراشیبی سقوط هل داده می شود. این گالری دهشتناک عکس چنان تأثیر رعب آوری دارد که نیمی از نمایندگان خشونت میهمانی را به سرعت ترک می کنند و وایدر نشان می دهد جنایت آگاهانه و شاعرانه کمال همه جنایت هاست.