اولگا: باورش سخت است، فقط یک سال از وقتی پدر فوت کرده می گذرد، درست می گویم؟ دوازده ماه از آن روز گذشته است. پنجم مه، روز نام گذاری تو ایرینا. یادت است چقدر هوا سرد بود؟ داشت برف می بارید. فکر می کردم هیچ وقت نمی توانم با این داغ کنار بیایم. تو هم از حال رفته بودی، یادت می آید؟ کاملاً بیهوش شده بودی؛ اما حالا یک سال از آن روز گذشته است و می توانیم به راحتی درباره ی آن حرف بزنیم، مگر نه؟ دوباره لباس سفید پوشیده ای و چهره ات… شاد به نظر می آید! (ساعت شروع به زنگ زدن می کند) آن روز هم ساعت دوازده تا ضربه زد… یادت می آید وقتی داشتند تابوتش را از این اتاق بیرون می بردند، دسته ی موسیقی در حال نواختن بود؟ توپی را که در قبرستان به نشانه ی احترام در کردند را چه؟ ژنرال پروزوف، فرمانده تیپ! با این همه، مردم عادیِ کمی آمده بودند. روز وحشتناکی بود، مگر نه؟ تمام روز باران و برف و… ایرینا (چشمانش را می بندد): اولگا، خواهش می کنم. بارون توزنباخ، دکتر چبوتیکین و کاپیتان سولیونی وارد اتاق غذاخوری می شوند و با صدای آهسته با هم صحبت می کنند. چبوتیکین خودش را با روزنامه هایش مشغول می کند. اولگا همه ی پنجره ها را باز می کند و در آن حین می گوید: اولگا: گرمایی واقعی در هوا حس می شود، این طور نیست؟ این اطمینان را می دهد که می توانی راحت پنجره ها را تا آخر باز کنی. اما تا درخت های غان سبز نشود احساسش نمی کنیم. مطمئنم که درخت های غانِ مسکو حتماً برگ داده اند. روزی را که از مسکو آمدیم یادت می آید؟ یازده سال پیش بود. طوری یادم است که انگار همین دیروز بود. پدر بالاخره فرمانده ی تیپ شد و ما به اینجا نقل مکان کردیم. اوایل مه بود. درست مثل الان، زمانی که اینجا، همه چیز تازه می خواست شکوفه بدهد؛ اما مسکوی زیبا، مسکوی قشنگ، غرق در آفتاب و گرما بود. یازده سال تمام. این سال ها چطور گذشت؟ اما، وقتی که امروز صبح بیدار شدم و این گرمای غلیظ را حس کردم فهمیدم که بالاخره، بالاخره بهار از راه رسیده است و هیجان زده شدم. نه، غرق شادی شدم! یک دفعه با تمام وجودم خواستم که دوباره به خانه مان برگردیم. چبوتیکین (روزنامه اش را می بندد): چرند… چرند… چرند. بارون: حق با توست دکتر. تمام کلمات، همه چرند است. ماشا غرق خواندن کتابش شده است و به آرامی با دهانش سوت می زند.