فریدا کالو، نماد امید، تغییر، انقلاب و بالندگی است. شکی نیست که همه ما می توانیم درس های زیادی از او درباره جسورانه و پر شر و شور زیستن یاد بگیریم و بنابراین، ای فریدایی های هم قطارم، من با سر به سوی کشف سرنخ هایی که می زنم که فریدا برای ما به جای گذشته است تا بفهمم چگونه می توان از جادوی او هر چند اندک تقلید کرد. با داشتن فریدای خیالی که پشت سرم ایستاده تحقیقم را شروع می کنم تا به سؤال بسیاری از ما که دوست داریم از خودمان در طول سفر زندگی بپرسیم پاسخ دهم: اگر فریدا بود چه می کرد؟

پس از مرگ فریدا، چند اثر او به وسیله ی یونسکو به عنوان «یادواره ی هنری» شناخته شدند، اما شاید عجیب ترین چیز در مورد آثارش این باشد که او نمی خواست یک هنرمند شود. اگرچه فریدا کودک خیال پردازی بود (او در شش سالگی شروع کرد به صحبت با دوست خیالی اش، کسی که می توانست از طریق دری که فریدا روی دیوار کشیده بود رفت وآمد کند)، تا دوران دبیرستانش آرزوی هنرمند شدن نداشت. بعد از اینکه فهمید دوری اش از مدرسه به دلیل جراحاتش به معنای این است که دیگر نمی تواند حرفه ی پزشکی را دنبال کند، رؤیایش را به تصویرگر کتاب های پزشکی شدن تغییر داد تا از مهارتش در طراحی و اشتیاقش به پزشکی در کنار هم استفاده کند. اما هرچه دوران بستری شدنش طولانی تر می شد، او نیز خلاق تر می شد؛ گاهی آن قدر حوصله اش سر می رفت که نقاشی موجودات ظریفی مثل پروانه ها را روی کمربند طبی اش می کشید. پدر و مادرش به زودی سه پایه ی مخصوصی برایش مهیا کردند تا فریدا بتواند در حالت خوابیده هم نقاشی کند. به لطف سه پایه و آینه ای که نزدیکش بود، خودنگاره های فریدا به وجود آمدند، یکی عجیب وغریب تر از دیگری. از مورخان گرفته تا هواداران پر و پا قرصش (فریدوچاها) در توصیف دقیق سبک نقاشی فریدا بحث کرده اند. چه در زمان حیاتش و چه پس از آن، بیشتر منتقدان هنری آثار او را، به ویژه از اواخر دهه ی ۱۹۳۰ به بعد، سوررئالیستی دانسته اند اما فریدا در طول زندگی خود، علی رغم تشویق دوستش، آندره برتون، پایه گذار سوررئالیسم و یکی از مسئولان اولین نمایشگاه آثار فریدا، این برچسب را برای آثارش رد کرد. او مشتاق بود فریدا را وارد جنبش سوررئالیسم کند و آثارش را «روبانی دور یک بمب» می خواند.