«بنجامین فرانکلین؛ زندگی من» کتابی است به ویراست جویس ای چاپلین که نشر چهرزاد آن را به چاپ رسانده است. بنجامین فرانکلین در تاریخ امریکا و دقیقاً در روزگاری پرهیجان، در نخستین مجال مستعد کسب شهرت، اولین مرد پرآوازه ی سرزمین خود شد. او خاطراتش را در تکمیل این خودباوری نگاشت که معتقد بود آوازه ی نامش پس از او زنده خواهد ماند. این کتاب در ادبیات امریکا جایگاهی ویژه دارد، زیرا زندگی خودنوشت فرانکلین نخستین خاطره نگاری به شهرت رسیده و تنها نوشته ی پایدار، همیشه خوان و پرفروش امریکای شمالی پیش از قرن نوزدهم بود؛ اما داستان زندگی فرانکلین آن قدرها هم که می نماید صریح و تکمیل نیست. این خودنوشت در اصل در قصد آن بوده است که روایتی جامع از زندگی او را دست دهد. گرچه هرگز کامل نشد و آنچه در سراسر جهان خوانده می شود در اصل کتابی ناتمام است. مضاف بر آنکه ولو آن را در میان عموم به عنوان کتابی انگلیسی_امریکایی می شناسند اما دست نوشته های زندگی فرانکلین نخست از همه در اواخر قرن هجدهم، در برون از مرز این دو کشور، در فرانسه و به زبان فرانسوی یعنی زبانی غیر از زبان اصلی تألیف آن به چاپ رسیده است. نکته ی حائز اهمیت دیگر آنکه فرانکلین در زمان خود اتفاقاً به عنوان مردِ علم شهرت داشت و هر چند زندگی نامه اش از اشاراتی به کاوش های علمی وی تهی نیست، باز، اغلب کتاب او را از سر توجه به ویژگی علمی زندگی او نمی خوانند. به خصوص خوانندگان امروز که پیوسته و صرفاً به جزئیات زندگی شخصی و خانوادگی نخستین مرحله ی زندگی وی اقبال بیشتری نشان می دهند و اغلب شهرت عمومی اواخر زندگی او در اروپا و امریکا را در سالیان واپسین زندگی اش و به عنوان درخششی جهانی در زمان خود، از یاد می برند. هر چند در اصل همین آوازه ی کاملاً غیرشخصی و جهانی بود که برسازنده ی نخستین تصویر او و علت عمده ی واکنش و اقبال اولین خوانندگان به زندگی او محسوب می شد. فرانکلین خاطراتش را در طی دورانی بحرانی از گذاری نوشت که دانشوران ادبی امروز حاصل آن را زندگی نوشت می نامند، یعنی روایتی که از سوی اول شخص بیان می شود. به خصوص که فرانکلین هم سنت مسیحی ایثار و کف نفس ترسایانه را پیش رو داشت و هم آزمون های استوار روایت های شخصی ادبیات پسارنسانسی را. با این همه، شاید او بسیار کم روایت داستان زندگی اش را کاملاً و صرفاً به همان یکدستی در فضای نظریات نوین یک غور درونی واقعی و منحصر نگاشت. چه ما نیز هرگز به درستی نمی دانیم که آیا او همواره خود را در قالب همین گونه احوال روایی غالب روزگار خود می اندیشید یا نه؟ در سنت ادبی جامعه ی غرب اروپا، کهن ترین زندگی نوشته ها ادامه ی همان سنت اقرار به گناهان به منظور پالایش خویش در مسیحیت بود که شامل آزمون فاش سازی و سنجیدن وقایع زندگی خود، همچون وسیله ای برای رستگاری به شمار می آمد. بسیاری از زندگی های مقدسان مسیحی، حال یا به صورت خودنوشت یا دیگرنوشت، از این گونه روایت کلاسیک اقراروار بهره برده اند تا سندی از زندگی خود بر جا گذارند و آن را مبدل به نمایشی از یک زندگی ارزشمندِ ستوده برای باورمندان سازند تا آن ها نیز به نوبه ی خود از سرمشق آن پیروی نمایند.