زنانی که به در و دیوار می خورند در هر جامعه ای هستند. همه جای دنیا زنانی را می توان یافت که کبودی ها و زخم هایی آشکار روی تنشان و جراحت هایی پنهان بر روحشان دارند. زخم هایی که حتی خودشان نیز دلیلش را پنهان می کنند و اگر کسی بپرسد، پاسخ می شنود که به در و دیوار خورده اند. راوی این رمان، یکی از همین زنان است که با فرا رفتن از کلیشه ها، احساسات واقعی اش را بیان می کند و برای خود، شخصیتی یگانه و منحصر به فرد می سازد.

پلیسی که آمده بود، همانی نبود که بار اول آمده بود. بیست ساله، لاغر و کک مکی بود. خانم اسپنسر؟ دستپاچه به نظر می رسید. خانم اسپنسر؟ قبل از اینکه دهانش را باز کند، شستم خبردار شد. وقتی در را باز کردم، دلم آشوب شد. سال ها فقط یک در را باز کردن مرا می ترساند. هربار زنگ در به صدا درمی آمد، مضطرب می شدم. بچه ها خانه را روی سرشان گذاشته بودند. کارلو وسایلی را در اتاق نشیمن جا گذاشته بود. خرده چیزهایی که از این طرف و آن طرف کش رفته بود. آن قدر غر زدم تا مجبور شد زنگ در را عوض کند. نیکولا بزرگ ترین فرزندم مثل بقیه ی بچه ها از در پشتی خانه نمی آمد. می خواست مثل بزرگ ترها از در ورودی وارد شود. دستش را می گذاشت روی زنگ و برنمی داشت. ژاکتم را جا گذاشتم. پولم را جا گذاشتم. می خواهم شلوار جینم را عوض کنم. وقت هایی می شد که جانم را به لب می رساند و رویش دست بلند می کردم. سیزده سالش شده بود. نباید کنترلم را از دست می دادم. یک صبح شنبه ، طوری کتک کاری کردیم که هرکس می دید، فکر می کرد دو زن خیابانی دعوایشان شده است. به صورتش سیلی زدم. مست بودم. همان وقت پشیمان شد؛ ولی دیر شده بود. گونه ی سرخ شده اش را با دست گرفته بود. دهانش از تعجب باز مانده بود. نباید سر به سرم می گذاشتند. دردم برایم بس بود. سر خورده بودم. نمی توانستم با بچه ها یکی به دو کنم. احمقانه بود. جهنمی که ساخته بودم از یک زنگ ساده ی لعنتی شروع شده بود. نیکولا گفت از من متنفر است. در را به هم کوبید و رفت. زنگ جدید صدای قابل تحملی داشت. اما چه فایده؟ تا کسی زنگ می زد، دوباره حالم بد می شد. تظاهر به خوشبختی آسان نیست، آن هم وقتی که بدبختی از سر و روی آدم می بارد. چطور می توان وانمود کرد اتفاقی نیفتاده، آن هم در خانه ای که پر از بچه های ریز و درشت است، از پدرشان خبری نیست و پلیس دنبالش می گردد. زینگ! فقط خبرهای بد از در وارد می شود! خواهرم، پدرم، جان پل، کارلو. زینگ! در را که باز کردم، دوباره با همان پلیس روبه رو شدم. این دفعه نیامده بود دنبال کارلو. عادی به نظر نمی رسید. هراسان بود. می خواست چیزی بگوید. به چای دعوتش کردم. درحالی که هنوز کلاه بر سر داشت، در آشپزخانه نشست. شروع کرد درباره ی خانواده اش حرف زدن.