کتاب مثل اینشتین بیاموزید

تقویت حافظه از بزرگ ترین قدم هایی است که می توانید به سمت حرفه ای شدن در یادگیری و افزایش دانش بردارید. اصطلاح تقویت حافظه ی خود درواقع ابهام دارد؛ زیرا حافظه انواع مختلفی دارد. آنچه اغلب افراد می خواهند تقویت کنند حافظه ی بلندمدت است که معمولاً هم خلاف آن اتفاق می افتد. برای صحبت درباره ی حافظه بهتر است اول اجزای آن را معرفی کنم تا بفهمیم چگونه می شود به اهداف خود در این باب رسید. سه نوع حافظه وجود دارد که هریک اهداف خاصی را دنبال می کنند: ۱- حافظه ی حسی ۲-حافظه ی کوتاه مدت ۳- حافظه ی بلندمدت حافظه ی حسی شامل اطلاعات آگاهانه و نیمه آگاهانه ای است که از حواس پنجگانه حاصل می شود و به درک شما از محیط اطراف و شکل دادن دیدگاهتان کمک می کند. مطالب فقط در هنگام نیاز در حافظه می مانند و بعد از رفع آن دیگر فراموش می شوند. ماندگاری آن ها فقط چند ثانیه است و صرفاً درباره درک امور ناخودآگاه صدق می کند. حافظه ی کوتاه مدت همان اطلاعاتی است که آگاهانه برای مدتی کوتاه به خاطر می سپاریم و تلاشی برای نگهداری طولانی آن در حافظه ی خود نمی کنیم. براساس پژوهش ها، اکثر افراد حدود هفت مورد را تا سی ثانیه در حافظه نگه می دارند. به عبارت دیگر، حافظه ی کوتاه مدت هفت مورد را در خود ذخیره می کند؛ اما پس از سی ثانیه بخش اعظم آن فراموش می شود. تصور کنید می خواهید با شماره تلفنی قبل از اینکه از ذهنتان بپرد تماس بگیرید، اینجا اتکا بر حافظه ی کوتاه مدت است. پس باید هرچه سریع تر، قبل از فراموشی، شماره را بگیرید. زمانی که قصد حفظ کردن شماره ی پلاک ماشین یا لیست خرید را داریم نیز همین اتفاق می افتد. ما به شکل غریزی همه چیز را نزد خود بارها و بارها تکرار می کنیم تا در فاز آخر حافظه یا همان حافظه ی بلندمدت ماندگار شود. حافظه ی بلندمدت هدف نهایی برای هرآنچه می آموزیم است. ماندگاری مفاهیم در این حافظه ی نامحدود و دائمی به میزان اهمیت موضوع و تمرین آن بستگی دارد. اطلاعات طی سه مرحله در ذهن حک می شوند: *بازیابی *ذخیره سازی *رمزگذاری رمزگذاری همان زمان دریافت اطلاعات است، ذهن اطلاعات جدید را به موضوعات مشابه ربط می دهد تا معنی آن را بفهمد و در ذهن ثبت کند. ذخیره سازی همان ماندگار کردن خاطرات به واسطه ی تکرار و تمرین است. بازیابی زمانی است که حفظیات را از بانک حافظه بیرون می کشید و آن را مهیا و استفاده می کنید. اطلاعات موجود در حافظه ی کوتاه مدت و بلندمدت در قسمت های متفاوتی از مغز ذخیره می شوند. اولی در لوب جلویی کورتکس مغزی قرار می گیرد، اما اطلاعات حافظه ی بلندمدت ابتدا در هیپوکامپ ثبت و سپس برای ذخیره ی دائم به کورتکس مغزی منتقل می شود. دانستن این مفاهیم مهم است، زیرا فراموشی ما اکثراً به علت ضعف در یکی از همین مراحل است. به عنوان مثال فراموشی آنچه در حافظه ی کوتاه مدت نقش بسته، نتیجه ی رمزگذاری اشتباه است، ولی فراموشی آنچه در حافظه ی بلندمدت بوده مربوط به ضعف در بخش بازیابی است. دانشمندی به نام هرمان ابینگهاوس، این را منحنی فراموشی می نامد. ابینگهاوس معتقد بود که تکرار و تمرین ناکافی باعث ضعف حافظه می شود. بنابر ارزیابی های وی، افراد معمولاً فقط پنجاه درصد از اطلاعات جدید را آن هم تا سه هفته پس از یادگیری به خاطر می سپارند و پس از هشت هفته این میزان به ده درصد کاهش می یابد. مطالعات بیشتر اثبات کرد که با تمرین طی بیست وچهار ساعت پس از دریافت، می شود تا هشتاد درصد اطلاعات جدید را به حافظه سپرد. مغز ما با ابزار محدودی که دارد، پیوسته در حال درک دنیاست. حافظه ی ما قدرت انتخاب دارد و مطالب بی مصرفی را که روزانه می شنویم فیلتر می کند. اگر موضوعی را دائماً بخوانید و تمرین کنید، مغز این سیگنال را می گیرد که این اطلاعات نباید فیلتر شود و باید جایی در حافظه به آن اختصاص داد. به کلام دیگر آنچه در روز چهارشنبه یاد می گیرید، باید همان شب تمرین کنید و روزهای بعد نیز به همین ترتیب تا در حافظه بماند. این مبنایی است برای مؤثرترین و قدرتمندترین تکنیک حافظه که تکرار فواصلی نام دارد.