امروز دوست و همخانه ی هنری، فرد پرل را ملاقات کردم. آدمی ترسو به نظر می رسد، هرچه می گوید طنین انداز و تقلیدی از حرف های هنری میلر است. هر سه نفر در آشپزخانه ی منزل جدید فرد و هنری نشسته ایم. فرد در روزنامه ی شیکاگو تریبون کار می کند و آپارتمانی ارزان قیمت در محله ی کارگرنشین یعنی کلیشی اجاره کرده است. آپارتمانی بسیار ساده است. لخت و عور. پله ها فرش پوش نیست. دیوارهایش آن قدر نازک است که صدا به راحتی به آن طرف دیوار می رود. این آپارتمان دو اتاق و یک آشپزخانه دارد. به زحمت می شود گفت مبلمانی در این آپارتمان وجود دارد. فقط اسباب و اثاثیه ی ضروری و اولیه را دارند، مثل تختخواب و میز و صندلی. در آشپزخانه فقط یک میز گِرد کوچک وجود دارد. وقتی همگی به دور میز می نشینیم، دیگر جایی برای راه رفتن نیست. آنچه با خودم آورده ام نوعی هدیه برای خانه ی جدید هنری است. هنری خطاب به فرد گفت: «این اولین زنی است که می توانم با او کاملاً صادق باشم.» فرد رو به من کرد و گفت: «بخند آنائیس. هنری می گوید خنده های تو را دوست دارد. دوست دارد تو را در حال خندیدن ببیند. هنری می گوید تو تنها زنی هستی که رگه هایی از شادی را در چهره ات می توان دید و دارای تأملی خردمندانه هستی.» در آپارتمان آن ها اسباب و اثاثیه ی چندانی وجود ندارد. چند قابلمه و ماهی تابه که از بازار کهنه فروشان خریده اند. پیراهن های کهنه به قاب دستمال آشپزخانه تبدیل شده اند. بر دیوار کاغذِ بزرگی نصب شده و روی آن لیستی از کتاب هایی است که باید بخرند، لیستی از غذاهایی که دوست دارند در آینده در رستوران بخورند، تکه هایی که از روزنامه های مختلف بریده اند و نقاشی های آبرنگ هِنری دیده می شود. هنری همچون خدمتکاران هلندی اهل پاکیزگی است و خانه را تمیز نگاه می دارد. حتی یک ظرف کثیف در اطراف دیده نمی شود. این خانه مثل صومعه می مانَد که هیچ نوع تزئیناتی در آن دیده نمی شود. سادگی مطلق. دیوارها به رنگ سفید و خاکستری کم رنگ هستند. دیروز هنری به خانه من آمد. این هنری که من امروز دیدم، یک هنریِ جدید بود یا بهتر بگویم، یک هنریِ جدید نسبت به آنچه تاکنون شناخته شده، یک هنری جدید که در پسِ نوشته هایش پنهان است. این هنری جدید که مسائل را درک می کند، هشیار است. به نظر خیلی جدی می آمد. خشونت از وجودش پر کشیده بود. زمختی رفتارش به طور معجزه آسا به قدرت و توانایی تبدیل شده بود. نامه ای از جون دریافت کرده بود که با مداد نوشته، خیلی نامتعارف. لحن نامه مثل کودکی است که گریه کنان به این طرف و آن طرف می دود، به خاطر عشقش به هنری میلر. هنری گفت: «چنین نامه ای خط بطلان به گذشته می کِشد. احساس کردم وقت آن رسیده است که جونِ واقعی را از دیدگاه خودم به هنری نشان دهم. می خواهم جون را به او بازگردانم چون با این کار او را بیشتر دوست خواهد داشت.» به او گفتم: «جونِ واقعی زنی است که در درون هم زیباست. قبلاً فکر می کردم شاید به حرف هایم بخندی، اما امروز چنین احساسی ندارم.»