«سفر به انتهای شب» عنوان رمانی است نوشته ی لوئی فردینان سلین نویسنده ی فرانسوی. سلین کیست؟ به گفته ی آنتونی برجس، دوست و پیرو جویس: نابغه ی تیره و تار ادبیات فرانسه؛ نویسنده ای که هنرش را شور و جوشش جنون و کابوس پرورانده است؛ نویسنده ای که در آن واحد پزشکی رئوف است و ضدیهودی سرسخت، میهن پرست و همکار نازی ها، نویسنده ی چیره دست و صاحب هذیانی ترین سبک قرن بیستم. پیداست که با نویسنده ای روبه روییم که هرقدر درباره اش توضیح داده شود، دشواری بیشتری نمایان خواهد شد. در خود فرانسه، در سال های پس از جنگ دوم، در هاله ای از سکوت و ابهام فرو رفت و گود و قلم به دست نویسندگان و منتقدان مخالف افتاد. نام آثار مهم پیش از جنگ او، «سفر به انتهای شب» و «مرگ قسطی» با آنکه در همان دوران ستوده شده بودند، دیگر کمتر به زبان می آمد. در واقع، آنچه سلین را بیش از هر چیز دیگری آماج نفرین ساخت، جزوه هایی بود هجوآمیز و تند که علیه یهودیان می نوشت. و این نوشته ها، همزمان با اوج گیری نازیسم در آلمان، موجب شد تا به او انگ ضدیهود، فاشیست و در نتیجه ضدچپ بزنند؛ اما در همان سال ها آندره از او دفاع می کرد و می گفت که هدف سلین مسخره کردن نژادپرستی است. به هر تقدیر، در سال ۱۹۴۴ به قصد دانمارک به آلمان نازی رفت و در همین فاصله از سوی مقامات فرانسه مجرم شناخته شد و در دانمارک به زندان افتاد. پس از دوران حبس، از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در دانمارک، سال های تبعید را به نوشتن سر کرد و در این سال از سوی مقامات فرانسوی مشمول عفو شد و به فرانسه بازگشت و تا سال ۱۹۶۱، که در ۶۷ سالگی درگذشت، چندین اثر دیگر نوشت که همگی حائز اهمیت اند، از این میان رمان های «دسته دلقک ها»، «جنگ»، «داستان های پریان برای زمان های دیگر»، «قلعه به قلعه» و «شمال» را می توان نام برد. در سال های پایانی عمرش، در مصاحبه ای گفته است که خود را گناهکار نمی داند، ضدیهود نیست، بلکه قربانیِ خصومت های گروهی و سیاسی شده است. به هر حال، چنانکه خود او می گوید، با دو رمان سفر به انتهای شب و مرگ قسطی همه ی حرف هایش را زده است و این هر دو رمان ، پیش از آغاز مقاله های جنجالی او و دوران پرتناقض زندگی اش نوشته شده اند. در سال ۱۹۳۲، هنگامی که سلین در ۳۸ سالگی دستنویس نخستین رمان خود، «سفر به انتهای شب» را برای چاپ فرستاد، ناشرش او را همتای شکسپیر و دانته و بزرگانی از این قبیل خواند. رمان فروش زیادی داشت؛ اما بسیاری از بزرگان ادب، زبان آن را نپسندیدند و آن را زیاده از حد عامیانه خواندند. نویسندگان باب روز آن روزگار، از چپ و راست، او را با شور و شوق یکسانی می ستودند. سلین می گفت که می کوشد تا زبان فرانسه را از کهنگی و فرسودن نجات دهد و به کمک زبان روزمره جان تازه ای به آن بدمد، یا به عبارت دیگر، زبان عامیانه ی فرانسه را تا حد زبان ادبی ارتقاء دهد. از این حیث او پیش از همه آغاز کرد. خود او چنین می گوید: به زودی از من چیزی باقی نخواهند گذاشت جز کسی در حد دنباله رو سارتر، میلر، ژنه، دوس پاسوس و فاکنر، در حالی که بدعت را من گذاشتم، منم بازکننده ی در این اتاق که رمان تا زمان «سفر به انتهای شب» در آن راکد مانده بود.