در ایستگاه خیابان صدوبیست وپنجم، دو مرد سیاه پوست با ساکسیفون هایشان سوار واگن شدند و در راهرو ایستادند. هم نوازی دونفره شان آرام شروع شد و آن دو مثل مرد تنهایی در آینه، پاورچین به یکدیگر نزدیک و از هم دور می شدند؛ بعد ریتم تند و صدا بلندتر و پرآشوب تر شد و سایر مسافرهای داخل واگن شروع کردند به سر تکان دادن و دست زدن، صدا درآوردن و سوت کشیدن؛ مردی با یک تتوی گل سرخ در حال خونریزی روی بازویش از جا پرید و شروع کرد به رقصیدن. جزوه ای کنار پای آلیس افتاده بود که رویش نوشته بود: برخی انسان ها موضوع صحبت را عوض می کنند تا باعث دور شدن از سخن خداوند شوند. از طرف دیگر، چه کسی از گمراه کردن مردم بیشترین لذت را می برد؟ در وان حمام ازرا، شب قبل، یک لخته خونِ آلیس ریخته بود و مثل آبرنگ در آب رقیق شده بود. ازرا یکی از سی دی های باخ را گذاشته بود -جلدش هنوز روی مبل باز مانده بود و برای آلیس یک لیوان ناب کریک آورده بود. ازرا یک چسب زخم تازه روی پوست بالای دفیبریلاتورش زد و دستش را آن قدر آنجا نگه داشت که برای ادای سوگند تعهد تابعیت کافی بود. آلیس نگاهش کرد. چشم پزشکش چند قطره برای تنظیم فشار روی چشم هایش تجویز کرده بود، اما ازرا به آن ها آلرژی پیدا کرده بود و پوست دور پلک هایش نازک و خشک شده بود. در تختخواب، مطالعه می کردند، ازرا کیتس می خواند و آلیس مقاله ای درباره ی بمب گذاری های هفته ی گذشته در تایمز؛ قبل از ساعت ۱۱:۱۰ چراغ ها خاموش شدند، آسانسور ثابت ماند، پنجره ی سقفی با تکه پارچه ای که ازرا جلویش نصب کرده بود تا از شدت آفتاب صبحگاهی بکاهد، تاریک شده بود. برای کم کردن درد کمرش، با یک بالشت فومی زیر زانوهایش می خوابید. برای آرام کردن دل پیچه هایی که تا قبل از ساعت چهار بامداد چنان شدید شده بودند که حالش را بهم زده بودند، آلیس از جا بلند شد و به دستشویی رفت تا یکی از قرص های ازرا را بخورد. روی استوانه ای که در دست داشت نوشته بود: یک قرص هر چهار ساعت یک بار یا هر زمان که درد شدید شد. دستگاهی روی قرص صافی که یک لحظه ی قبل قورتش داده بود، حک کرده بود: واتسون ۳۸۷٫ با خود فکر کرد اگر در دنیا دو قرص وجود داشت که یکی او را به نویسنده ای ساکن اروپا تبدیل می کرد و دیگری ازرا را تا روز مرگ آلیس زنده و عاشقش نگه می داشت، کدام را انتخاب می کرد؟