چمدان های گوشه اتاق برایم حکم آیینه دق را داشتند. بعد از این همه سال دوباره برگشته بودم به نقطه صفر به همین چمدان های جمع کرده و برای من هیچ چیز سخت تر از شروع دوباره و از نو ساختن نبود. سر و صداهایی که از حیاط می آمد، باعث شد از روی تخت بلند شوم و به سمت پنجره بروم پرده گیپور قدیمی را کنار زدم و از پس آن، سامان و سینا را دیدم که مشغول بیرون بردن دیگ و پاتیل های غذا از حیاط بودند. نگاهم به درخت انجیر گوشه حیاط افتاد و برگ هایی که زرد شده بودند. انگار که مرگ تکثیر شده و به جان در و دیوار این خانه افتاده بود. لیلا را دیدم داشت به این سمت می آمد. می دانستم برای حرف زدن با من آمده؛ حتی از همین حالا میدانستم قرار است چه بگوید. گذر این چند سال تنها مزیتش برایم این بود که آدم ها را حفظ شده بودم از بر از بر! لحظاتی بعد، دقایقی به قدر طی کردن فاصله ایوان ساختمان خانه مهربانو تا سوییت ما، دو بار با انگشترش به در کوبید؛ مثل همیشه. نگاهی به لباسم انداختم شال مشکی را از روی صندلی گوشه اتاق برداشتم و روی موهایم کشیدم. از اتاق بیرون رفتم و هنوز دو قدم برنداشته بودم که پایم روی جسم نوک تیزی فرود آمد. لعنتی! از درد، پلک روی هم فشردم. زانویم را خم کردم و به کف پایم نگاهی انداختم که حالا قرمز شده بود. با عصبانیت مداد رنگی های پخش شده روی زمین را به گوشه ای راندم. صدای دوباره انگشتر لیلا که به در میخورد، مرا از جایم تکان داد ونگاه پر حرصم را از مداد رنگی ها جدا کرد...

آن نگاه، آن لبخند چندش آور آن بوی منزجر کننده و تهوع آور سال هاست در خاطره ام ثبت شده است. هیچ کس نپرسید از آن روز وقتی سخن از آزار است آزارگری هم برای خود آسوده می چرخد! گفتند سکوت کن، سکوت کردم گفتند شاید تقصیر از تو بوده و شاید تو نیز راضی بوده ای سکوت کردم و لب فرو بستم ولی ای کاش کسی به ما آموخت این آدم ها، چهره ای عجیب الخلقه ندارند این ها گاهی کنار ما زندگی می کنند و سال ها با دیدن شان حس یک آزار روانی را منتقل می کنند هیچ کس نمی پرسد که من به تنهایی چگونه این بار سنگین و زجر آور را سال ها بر دوش کشیده ام از آن زمان که هیچ چیز از زندگی نمی دانستم. هیچ کس درد مرا نفهمید!