وقتی به آن پایین می رسیم، باغبان یا سورچی می پرسد، حالا چرا این قدر دیر کردید؟ کلاه هایمان را برمی داریم و می گوییم که اگر اشتباه نکنیم، راهمان را گم کردیم، دو بار. این را هم می گوییم که قرار بود کسی ما را راهنمایی کند، اما بعدش کسی نبود که راهنمایی مان کند. پس ناچار شدیم تنها بیاییم و راهمان را گم کردیم. ریپولوس هم به جای اینکه ما را به سمت راست ببرد، دائم به سمت چپ برد. اولش از کنار حصاری که از یک جایی به بعد تمام شد و بعد از توی گودالی که آب همه جایش را گرفته بود و آنجا گرفتار باران شدیم. حتی خیال کردیم که برف می بارد و اقلِ کم یک سگ هم به ما حمله کرد. با دست جایی را نشان می دهیم و می گوییم آن پشت. بعد می پرسیم شما نقاشید؟ کلفت که دوباره می آید، فریاد می زند این ها راهشان را گم کرده اند و سگ گازشان گرفته و خیال می کنند که تو نقاشی. بعد به ما می گوید حالا بگذارید تماشایتان کنیم! می گوییم ای بابا! ما را که قبلاً ورانداز کردید. یک بار دیگر به جایی برنمی خورد. پس ما هم تنگاتنگ هم می ایستیم و شانه هایمان را عقب می دهیم و کلفت یک بار از جلو و یک بار از پشت سر یحتمل وراندازمان می کند. بعد می گوید خب، حالا بنشینید. کجا بنشینیم؟ روی زمین. اما خیس نیست؟ نه، روی این سنگ ها بنشینید. خب، روی سنگ ها می نشینیم و تا می توانیم پاهایمان را دراز می کنیم. کلفت می گوید حالا کفش هایتان را درآورید. -کفش ها؟ -بله، کفش ها. -باشد. کفش ها را درمی آوریم -در هر حال باید روزی یک بار کفش ها را درآورد- پاتابه ها را باز می کنیم و دوباره پاهایمان را دراز می کنیم تا زخم هایمان را ببیند. کلفت خم می شود و همه جایمان را ورانداز می کند. فریاد می زند آره، گازشان گرفته و بعد می پرسد چطور راهمان را گم کردیم، چون از کاه انبار که تویش می خوابیم تا این خانه ده قدم هم راه نیست. می گوییم راه را گم کردیم، چون کسی نبود که راه را نشانمان بدهد. کلفت داد می زند چون کسی راه را نشانشان نداده گم شدند. حالا هم خیس اند و سگ گازشان گرفته و با این اوصاف او نمی تواند آن ها را نقاشی کند. چوب بیاور تا آتش کوچکی روشن کنیم، بلکه خشک شوند و سر و وضعشان بهتر شود. باغبان که حتی اگر خودش هم اعتراف نکند، شاید همان مردی باشد که امروز صبح درِ کاه انبار را زده، فریاد می زند اما فقط چون خیس و گاز گرفته اند، مجبور نیست آن ها را همین جور خیس و گازگرفته نقاشی کند. مگر نمی تواند آن ها را با همین وضع خیس و زخمی، خشک و بدون زخم نقاشی کند؟ کلفت می گوید نه، او باید آن ها را همان طور که هستند نقاشی کند. چرا؟ چون او باید همان چیزی را که می بیند نقاشی کند.