کتاب حاضر، آلبوم عکسی است که بیش از نیمی از زندگی «وودی آلن»، از سال 1971 را دربر می گیرد و گذر او از یک کارگردان بی تجربه به یکی از مطرح ترین فیلم سازان دنیا و چیزهایی را که در این مدت فراگرفته، به خوبی نشان می دهد. «وودی آلن» اول دسامبر 1935 در نیویورک به دنیا آمد. بعد پایان دبیرستان به دانشگاه نیویورک رفت، اما هرگز نتوانست در رشته فیلم و ارتباطات موفق باشد و سرانجام ازآنجا اخراج شد. در 19 سالگی شروع به نگارش سناریو برای مجموعه های تلویزیونی کرد و تبحرش در این زمینه، درآمد وی را از هفته ای 75 دلار به هفته ای 1500 دلار رساند. او سال 1965 اولین بار وارد دنیای سینما شد و فیلم نامه «تازه چه خبر، پیشی؟» را نوشت، اما به عنوان کارگردان در سال 1966 بود که فیلم «چه خبر، سوسن ببری» را ساخت و یک سال بعد در فیلم «کازینو رویال» از سری فیلم های جاسوسی «جیمز باند» ایفای نقش داشت.

در ساختارشکنی هری، صحنه ای هست که همه ی شخصیت هایش برای بزرگداشت او می آیند. آیا هرگز برای تو چنین اتفاقی افتاده؟ نمی خواهم زیادی ادبی اش کنم، ولی آیا هرگز ملاقاتی با حضور همه ی شخصیت هایت داشته ای؟ *نه، چون من فیلم ها را نمی بینم و فراموش شان می کنم. شخصیت های من خیلی پر از مشکلات هستند. به آثار چخوف، برگمن و تنسی ویلیامز فکر می کنم و لذت می برم؛ فیلم ها و نمایش های دیگران. ولی به آثار خودم فکر نمی کنم. این فیلم هایی که درباره شان حرف می زنیم، برخی شان را سی سال است ندیده ام. اتفاقاتی را جسته و گریخته به یاد می آورم ولی دیالوگ شخصیت یا صحنه ای را نه. -شخصیت ها و اجرای نقش در سایه ها و مه فوق العاده بود. (داستان هم تمثیل است و هم لوده بازی. گروهی افراد دست وپا چلفتی، شخصیتِ وودی، کارمند ترسو را استخدام می کنند که جنایتکار خونخواری را بیابد که معلوم می شود عزرائیل است. فیلم در شب اتفاق می افتد، و به قول وودی، وقتی شب بیروی می ری انگار تمدن نابود شده… شهر مکانی قراردادی و دست ساخته ی انسان است، عملکردی از موقعیت درونی خود.) *اوه، شخصیت ها فوق العاده اند. یعنی فکر می کنم از عهده ی کارگردانی خوب برآمدم، و صحنه پردازی سانتو (لوکاستو) خیلی زیباست. ولی فیلم در نوشته اش حضور دارد، مردم علاقه ای به داستان نشان ندادند. می دانی، وقتی فیلمی سیاه وسفید می سازی که در شهری اروپایی در شب و سال های ۱۹۲۰ اتفاق می افتد، گیشه نمی گیری. هیچ کس از فیلم خوشش نیامد. -به من گفتی اریک پلسکو ی اوریون بعد از دیدن آن مثل این بود که وزنه اش به سرش خورده. *همیشه سعی می کرد با روی خوش برخورد کند و خیلی آقاست، ولی (می خندد) از لرزش صدایش می توانستی بفهمی که ناامید شده است. -خیلی خوب فیلم برداری شده بود. آیا از ساختنش لذت هم بردی؟ *کارلو (دی پالما، مدیر فیلمبرداری) در ایتالیا جایزه ی بهترین فیلمبرداری را برد. خیلی خوب از آب درآمده بود. هم ساختن و هم فیلمبرداری اش خیلی لذت داشت. تکرا می کنم، من این فیلم ها را می سازم که خودم را سرگرم کنم، یا بهتر است بگویم خودم را منفک کنم. می خواستم ببینم ساختن فیلمی که تماماً در دکور اتفاق می افتد چگونه است، که بیرون را به داخل می آوری که تمامش در یک شب رخ بدهد و داشتن تمام این شخصیت ها و این کیفیت اروپایی قدیمی را. آدم همیشه امید دارد کار که تمام شد دیگران هم خوش شان بیاید. مثل فیلم همه می گویند دوستت دارم. آن حسی را اغنا می کند که به من نیروی کار می دهد، که مرا در این حرفه نگه می دارد. من تمام فیلم هایم را به دلایل شخصی می سازم و امیدوارم دیگران هم دوستشان بدارند و همیشه وقتی می شنوم که دارند، سپاسگزار می شوم. ولی اگر دوست نداشته باشند کاری نمی توانم بکنم چون من کاری شروع نمی کنم که صرفاً برای خوشایند دیگران باشد -از تأیید خوشم می آید، ولی فیلم را برای تأیید نمی سازم.