«بذرهای جهنمی»، داستان تلخ و شیرین مصائب کشیشی دلسوز به نام «دن پینو» است که برای نجات ساکنان و خصوصا کودکان محله فقیرنشین و خطرناک «برانکاچیو» از هیچ تلاشی فروگذار نمی کند و معتقد است برای داشتن آینده ای درخشان، بچه ها باید در ابتدای بهار زندگی خود مورد توجه و تحت آموزش صحیح قرار بگیرند. در این راه پسری جوان و شاعرمسلک که جویای کشف رمزوراز زندگی است، ناخواسته با او همراه می شود و برای اولین بار دنیای واقعی را با تمام زشتی ها و زیبایی هایش به چشم خود می بیند. «فدریکو» که از خانواده ای مرفه و تحصیل محور آمده و راوی اصلی داستان است در ابتدای راهِ سختِ مرد شدن، تصمیم می گیرد خلاف جریان آب شنا کند و... .

«کشیشه پلیس ها رو مخفی کرده. باور کن. این همه آدم می آن و می رن، راحت می تونه مخفی شون کنه.» این حرف کاپیتان خدمه ی برانکاچیو بود. مام طبیعت می گوید: «مطمئنی؟» -حتی به تلویزیون هم رفته. اگه اون روزنامه نگارها هم شروع کنن، کارمون ساخته ست. ما رو یه مشت احمق جلوه می دن. مام طبیعت سکوت می کند و به حرف های آن مرد از خانواده ی کورلئونه فکر می کند: «باید دخل اون کشیش رو بیاریم. بچه ها بیش از حد دوستش دارن.» در برانکاچیو مام طبیعت دستورها را صادر می کند. مام طبیعت و دو برادرش بخشی از تثلیثی هستند که این محله را مثل پدر، پسر و روح القدس کنترل می کند؛ یکی از آن ها دستور می دهد، دیگری به مسائل مالی شان رسیدگی می کند و سومی هم ماشه را می کشد. تنها تفاوت این تثلیث زمینی این است که باید در خصوصشان لغت عشق را با احترام جایگزین کرد. تلفیقی است بی نقص از وفاداری و ترس؛ چیزی که حتی خداوند هم از پسش برنمی آید. شعارشان این است: «من غذا می خورم و کاری می کنم دیگران گرسنه نمانند.» چیزی که حتی ‍در روحانی هم با نان روزانه اش نمی تواند تضمین کند. خانواده ی کورلئونه به آن ها اجازه داده برانکاچیو را بگردانند و آن ها شکرگزار فرصت پیش آمده بودند؛ فرصتی که بعد از ۱۹۸۴ میلادی که قدرت میشله گرکوُ معروف به پاپ، کم شده بود فراهم شد. گروه سه نفره شان به پسرها معروف است. آن ها هم توصیف دقیق این اسم هستند. همه چیز را می دانند. همه چیز را می بینند. هر کاری انجام می دهند. البته کمک به دیگران؛ خدمه ی برانکاچیو که شامل شکارچی هم می شود. آن ها جوان و مصمم هستند و بازوان پرتوان و جوان خانواده شده اند. رئیس مافیا خدای محله است و همه چیز را می داند و در مورد همه چیز تصمیم می گیرد. او چشم و گوش و مغز و حرف محله است. اوست که قدرت مطلق دارد.