تحت شعاع قرار میگیرد یا در نهایت به جعل معانی منتج می شود که هیچ رابطه ی دلالت مندی را در پی نخواهد داشت بارت در ادامه می نویسد: «نقد سخنی است بر سخن دیگر زبان ثانوی یا به قول منطق دانان فرازبانی است که روی زبان اولیه زبان موضوع پیاده میشود و کارکرد نقد باید دو گونه مناسبت را در نظر داشته باشد مناسبت زبان نقد با زبان نویسنده ی مورد نظر و مناسبت این زبان موضوع با دنیا تماس و مجاورت این دو زبان ویژگی نقد است و شاید شباهت بسیاری با یک فعالیت ذهنی دیگر یعنی منطق داشته باشد زیرا منطق نیز یک سره بر اساس تمایز «زبان - موضوع» و فرازبان استوار است. فرازبان بودن نقد به این معناست که هدف آن به هیچ رو کشف حقایق نیست بلکه تنها با معتبر بودن کار دارد زبان به خودی خود درست یا نادرست نیست معتبر یا نا معتبر است معتبر یعنی پدید آورنده ی نظام همخوانی از نشانه ها همان ٤ و ٥) بارت از نقدی بحث میکند که در قالب یک فرازبان هدف آن بیشتر تحلیل و بررسی روابط نظام نشانه هاست در حقیقت مواجه شدن با اثر هنری حتی در نظامی مانند تئاتر، یعنی خوانش اثر برای دریافت معانی آن برقراری ارتباط با کلیت یک اثر به معنای متعارف و معمول آن حاوی زبان و سخنی است از نوع خودش یعنی نظامی از نشانه ها با رمزگانهای مختلف تمامی عناصر تشکیل دهنده ی یک متن در ارتباط با یکدیگر در پی نشان دادن یا بازنمایی چیزی هستند که اغلب به مثابه ساختار زبانی عمل میکنند