نمی گذارم فکر فرار حواسم را پرت کند. همچنان روی سپر انرژی متمرکزم. زود خسته می شوم، چون اینجا انرژی جاری در هوا کم است. شاید تا دو دقیقه دیگر هم بتوانم سپر را حفظ کنم، ولی در این مدت باید کارمان را… چیزی قدرتمند، یواشکی از پنجره طبقه اول بیرون می آید. هیولا نیست، ولی آدم هم نیست. جانوری است از هر هیولایی خطرناک تر. هیولای ناشناس با تشر از کُندایی که پنجره ی نور را باز نگه داشته است چیزهایی می پرسد و بعد با بلندترین صدایی که می تواند از گلویش بیرون بدهد نعره می کشد. فریادش در راهروها و راه پله ها می پیچد و بالا می آید. هیولاهایی که با سپر دفاعی سروکله می زنند یک لحظه دست از کار می کشند تا با جیغ های گوش خراش شان پاسخ آن فریاد را بدهند. هیولای تازه از راه رسیده و اسرارآمیز از پنجره ی شکسته ی اتاق بیرون می پرد، چنگال هایشان را در ضخامت دیوار فرو می برد و مثل عنکبوتی که به موتور جت مجهز شده باشد، به سرعت از ساختمان بالا می آید. دهانم را باز می کنم تا برای هشدار دادن به شارمیلا فریاد بکشم، ولی قبل از آنکه کلمه ای از دهانم بیرون برود، هیولا خود را از لب بام بالا می کشد و با نگاهی شرارت بار به ما چشم می دوزد. هیولا شکل یک زن را دارد، ولی پوستش توده آشفته ای پر از زخم و تاول است. از ده ها بریدگی و سوراخ روی بدن ژله مانندش، چرک بیرون می زند. دهانش مثل شکافی سرخ و بریده بریده است. در صورت مسخره، متعفن و زردش، چشم هایش مثل دو تا انگشتانه ی سبز به نظر می آیند. و فقط روی چند لکه از پوست سرش مو روییده است. تکه پاره هایی که به جای لباس پوشیده است انگار بدن پر از کورک و زخمش را به شدت آزار می دهند. هیولا به هلیکوپتر اشاره می کند که چیزی نمانده است تا فرود بیاید، و کلماتی جادویی را رو به آن فریاد می کشد. ملخ های هلیکوپتر می لرزند و بعد، از حرکت می افتند. هلیکوپتر به شدت تکان می خورد، چند بار دور خودش می چرخد و بعد، از فاصله ی چند متری بالای بام، سرنگون می شود. هم زمان با سقوط هلیکوپتر، صدایی تیز و گوش خراش بلند می شود. بعد هلیکوپتر به زمین می خورد و منفجر می شود. صدای انفجار بلندتر و خشن تر از هر صدایی است که انتظار داشتم توی فیلم های سینمایی بشنوم. شیشه ی تمام پنجره های اطراف خرد می شود. گلوله عظیمی از آتش به هوا بلند می شود و آسمانِ پیش از غروب را به رنگ سرخ درمی آورد. شارمیلا و کیلان روی زمین پرت می شوند و دِرویش بیهوش هم از روی تخت سُر می خورد و پایین می افتد. فقط من و آن زن هیولایی سر جایمان ایستاده مانده ایم؛ ما با سپری از نیروهای جادو مانند، خود را از ضربه انفجار حفظ کرده ایم. احساس می کنم سپری که در برابر هیولاهای پشت درِ بام ایجاد کرده ام، از بین می رود و هیولاها پشت سرم روی بام می ریزند؛ ولی دیگر به آن ها توجه نمی کنم. حالا دشمن خطرناک تری دارم که باید با آن بجنگم.