کتاب کنستانسیا

رمان حاضر، در فضای سورئالیستی داستان های آمریکای جنوبی جریان دارد و ماجرای دکتر پیری است که پس از چهل سال زندگی مشترک؛ متوجه نوعی رابطة جادویی بین همسر اسپانیایی تبارش با پیرمردی روسی می شود که در همسایگی آنان زندگی می کند و مرگش همزمان با بیماری اسرارگونة همسرش «کنستانسیا»، است.…

کنستانسیا اصلاً اهل سفر نیست. ما در سویل ازدواج کردیم. من ناچار بودم برای امتحانات دانشگاه به آتلانتا برگردم. او توصیه کرد جلوتر بروم و خانه مان را آماده کنم. بعد خودش می آمد. می بایست مدارکش را تهیه می کرد، از بستگان و دوستانی که در چهار گوشۀ اسپانیا داشت وداع می کرد، اسباب و اثاثه اش را که پیش کس و کارش گذاشته بود پس می گرفت و این جور کارها. در ساوانا این خانه را پیدا کردم و خریدم و همین جا به انتظارش نشستم، چشم دوخته به دریایی که قرار بود او را برای من بیاورد. در تمام عالم فقط به یک چیز فکر می کردم و آن همین دختر اندلسی بود. کنستانسیا چهل سال پیش با یک کشتی باری به ساوانا آمد و از آن زمان تابه حال پا از این شهر بیرون نگذاشته. تنها اثاثه ای که با خود آورد، آن کرسیچۀ دعا و شمایل باکرۀ ماکارنا بود و بس، نه عکسی، نه کتابی، هر چند چمدانش پر بود از لباس های تیره و کلی شمایل مذهبی و کتاب دعای مریم مقدس. حالا در این پیرانه سر دارد کافکا می خواند -همان پسر بیمارگون، پسر غمگین خودش. قطارهایی را به خیال می آرد که به موقع می رسند اما بدون مسافر. از طرف دیگر موسیو پلوتنیکوف یک دم آرام ندارد. یادم می آید که هیچ وقت او را ندیدم که در حرکت و جنب و جوش نباشد. بی تردید داشت نقشی را بازی می کرد و این را خودش به من گفت، قبل از اعلام مرگش.