بی بی گفت: اگر یکی از ژاکت های کهنه اش بود، از روش می بافتم. این را که گفت رفتم تو فکر به دست آوردن ژاکت کهنه ی آقا. به بی بی گفتم: هر جور هست یکی از ژاکت هایش را برات می آورم. پول نخ هایش را هم از استاد دکان نانوایی می گیرم و به ات می دم که ضرر نکنی. گفت: پولت را بگذار توی جیبت، نمی خواهد ولخرجی کنی، فقط ژاکت کهنه اش را بیار. -باشه. دو سه روز بود که می رفتم بالای درخت توت رو به روی خانه ی آقا معلم و از آنجا حیاط خانه شان را می پاییدم که ببینم کی یکی از ژاکت هایش را می شویند و می اندازند روی بند رخت تا ترتیب بردنش را بدهم. خلاصه، یک روز جمعه دیدم که بله، یکی از ژاکت هایش را شسته اند و انداخته اند روی بند. همان جور از بالای درخت به ژاکت نگاه کردم تا آقا از خانه بیرون رفت. در خانه شان باز بود و کسی توی حیاط نبود. پاورچین پاورچین رفتم تو. فکر کردم که اگر کسی مرا دید بگویم: توپم افتاده توی حیاط، آمدم ببرمش. به هر حال کسی مرا ندید. ژاکت را از روی بند برداشتم و زیر کتم قایم کردم و پریدم بیرون. تا خانه دویدم. بی بی ژاکت را گرفت و گفت: دو سه روز باید پیش من باشه. -نمی شه. الان باید ببرمش. قبول نکرد. قرار شد که دو روز ژاکت پیشش بماند تا از روی آن ژاکت نو ببافد. خدا می داند که توی آن دو روز چقدر ناراحت بودم. میل های بافتنی از دست بی بی نمی افتاد. شب و روز می بافت و اندازه می گرفت. روز دوم، هرجور بود ژاکت کهنه را از بی بی گرفتم و گذاشتم توی کیفم. درست یادم هست که زیر یکی از آستین هایش در رفته بود و نخ کش شده بود. بی بی نشست و قشنگ رفویش کرد. سر کلاس وقتی که ژاکت آقای احمدی توی کیفم بود، ترسیدم که در کیف را باز کنم. فکر می کردم که ممکن است کسی چشمش به ژاکت بیفتد و آبروریزی شود. همه اش انتظار می کشیدم که ظهر بشود و بروم ژاکت را بیندازم روی بند. حتما آقا ژاکت را لازم داشت.