در تابستان سال ۱۳۷۳ که برای اولین بار کتاب حاضر در ۶۰۰۰ نسخه از زیور طبع بدر آمد و به دست خوانندگان صاحب کمال رسید این تصور نمی رفت که کتاب بدین سرعت نایاب گردد. هر چند نویسنده میدانست کتابی با این سازماندهی و نکاتی از جهات گوناگون کاربردی و علمی نسخ بیشتری را می طلبد اما به جهت محدودیت های کاغذ و طبع به آن میزان بسنده شد تا آن که تقاضای مکرر سازمانها و اشخاص مؤلف را بر آن داشت که به چاپ دوم اقدام نماید در این فاصله متأسفانه سازمان ناشر را تغییر سیاست پدید آمد و آن این که دیگر به چاپ کتاب دست نیازد و به همان انتشار روزنامه اکتفا کند. از سویی دیگر خواسته دانشجویان و ارباب صنعت و مدیریت که خواستار کتاب بوده و نیاز خویش را اعلام می نمودند نویسنده و ناشر را بر آن داشت که به نحوی به این خواسته و عنایت پاسخ دهند و بر آن شدند که امتیاز چاپ و نشر به ناشر دیگری سپرده شود و چنین شد که ملاحظه می شود. مؤسسه تهران تایمز طی نامه شماره ۳/۲۱/۱۴۵۵ت مورخ ۱۳۷۴/۵/۱ کلیه حقوق مربوط به خود را به مؤسسه خدمات فرهنگی رسا واگذار نموده و برای چاپ مجدد آن زمینه را مهیا کرد. جا دارد از مدیران دلسوز به اشاعه فرهنگ این مؤسسه به ویژه از آقای مرتضی شریعتمدار سپاسگزاری گردد. در چاپ حاضر همان طور که مشاهده میشود فصلی به ۹ فصل پیشین افزوده شده است و کتاب حاضر از ده فصل کامل شکل گرفته است

همکلاس شماره ۱ اولین چیزی که در مورد پرویز نظر مرا به خود جلب کرد نگاه مستقیم و آزاردهنده او به من بود. دقایق سختی را زیر نگاه تیز و برنده او سپری کردم. این نگاه نیز وقتی با لبخند توام شد آزارش مضاعف گشت. تصور کردم مرا مسخره میکند بعدها پرویز و نگاهش برایم بسیار دوستانه شدند. نگاهی گیرم و صمیمانه که مشتاق آموختن و تبادل تجارب بود پرویز کمتر حرف میزند و اگر بخواهد چیزی بگوید بیشتر با نگاهش آن را بیان میکند. او بیشتر گوش می دهد.
همکلاس شماره : عباس بسیار کم حرف است. با قد بلند و چهره استخوانی اش آدم را به یاد پهلوانهای قدیم می اندازد غالباً کسل و خسته به نظر می رسد. با شیرین ترین لطیفه ها هم نمی شود او را به خنده در آورد. فقط لبخند ملایمی می زند و می گذرد. نمیدانم شاید از من و بقیه بچه ها متنفر است. شاید اصلاً از دانشکده و درس تنفر دارد. وقتی صحبت میکنیم اصلاً مشارکتی نمیکند و با بی حوصلگی با انگشتان اش بازی میکند. گاه گاه وقتی که حرفی میزند فقط حول محور کار اداره اش است و بس همچنین تا ما به او توجه میکنیم سخن را کوتاه میکند. وقتی ما از او می خواهیم بیشتر بگوید با بی حوصلگی میگوید بابا ولش کن، بگذار زندگیمان را بکنیم.