دکتر فرانکل نویسنده و روان شناس گاهی از بیمارانی که انبوه رنج های بزرگ و کوچک عذابشان میداد، می پرسید: «چرا خودکشی نمی کنی؟.» او اغلب از پاسخ بیمارانش راهبردی برای روان درمانی آنها پیدا می کرد. از نظر او دلایل گوناگونی افراد را به زندگی گره زده است؛ برای نمونه در یک زندگی عشق به فرزندان و در دیگری استعدادی که فرد باید از آن استفاده کند و در سومی هم خاطرات ماندگاری که ارزش حفظ کردن دارند. موضوع و مأموریت «معنادرمانی» (لوگوتراپی) عبارت است از بافتن رشته های باریک یک زندگی آشفته در الگویی محکم از معنا و مسئولیت معنادرمانی تعبیر دکتر فرانکل از «تحلیل وجودی جدید است.

در کتاب پیش رو دکتر فرانکل تجربه ای را شرح میدهد که به کشف معنادرمانی منجر شد. او مدتها در شرایط غیرانسانی اردوگاه های کار اجباری زندانی بود و خودش را عاری از هستی می یافت. پدر مادر برادر و همسرش در اردوگاه ها مردند یا به کوره های آدم سوزی فرستاده شدند.

زیرا او تب کرده، بی موقع به بهداری رفته است و این طوری کوشیده از زیر کار در برود. در این هنگام، زندانی به مرحله دوم واکنش های روانی رسیده است و دیگر رویش را برنمی گرداند. در این زمان، دچار کندی عواطف شده است و بی تفاوت فقط تماشا می کند.

نمونه دیگر این است: یکی از زندانیان که به دلیل تب یا جراحت یا ورم در صف بهداری ایستاده بود و امید داشت برای دو روز کار سبک تری انجام دهد پسربچه دوازده ساله ای را دید که به دلیل نبود کفشی اندازه پایش با پای برهنه بیرون کار کرده است و به دلیل ایستادن دراز مدت در برف پاهایش سرمازده شده است. در حالی که دکتر کشیک یکی یکی انگشتان یخ زده و سیاه شده اش را با انبرک قطع می کرد، این زندانی بی تفاوت نظاره گر بود. انزجار و وحشت و ترحم، احساساتی است که این تماشاچی دیگر نداشت. بعد از چند هفته زندگی در اردوگاه شکنجه و احتضار و مرگ، مناظری عادی می شدند و زندانی در برابر آنها بی تفاوت می شد. مدتی در بخش بیماران تیفوسی کار میکردم. آنها تب بالایی داشتند؛ اغلب هذیان میگفتند و تعداد زیادی هم رو به مرگ بودند. بعد از اینکه یکی از آنها مرد بدون ناراحتی صحنه ای را دیدم که بارها بعد از هر مرگ تکرار میشد زندانیان یکی یکی به جسدی که هنوز گرم بود نزدیک شدند. یکی پس مانده سیب زمینی غذایش را برداشت. دیگری که فکر میکرد کفشهای جسد از کفشهای خودش بهتر است آن ها را عوض کرد نفر سوم همین کار را با کت او انجام داد.