داستان خیلی سر راست است موش ها شبانه صدای کنسرت می شنوند و به دنبال صدا راه میافتند و در نهایت سر از برکه ی قورباغه ها در می آورند. اما روی تابلو نوشته شده: کنسرت قورباغه ها فقط قورباغه ها اجازه ورود دارند. این اولین نشانه ی تبعیض و محدودیت اجباری است. موش ها اما، آن قدر شیفته ی موسیقی شده اند که جا خالی نمی کنند و و پنهانی به موسیقی گوش می دهند اما ناگهان قورباغه ها آنها را می بینند و موش ها با تمام عشقی که به موسیقی آواز ماه» دارند مجبور می شوند کنسرت را ترک کنند موش ها، اما دنبال راهی می گردند تا بتوانند آن آهنگ را خودشان بزنند؛ هرچند موفق به نواختن آهنگ محبوبشان نمی شوند اما تصمیم می گیرند با سازهای خودشان کنند. پس شروع می کنند، تلاش تمرین و تکرار تا جایی که تمرین درست اجرا کنند.

حالا آنها می توانند کنسرت بدهند اما هیچ جا اشاره ای به این که کنسرت برای موش هاست ندارند کنسرت برای عموم آزاد است. پنج موش بامزه یک مرتبه چشمشان به قورباغه هایی می افتد که پنهانی به موسیقی آنها گوش می دهند.

موش ها که تجربه ی گروه اقلیت بودن و تبعیض را داشته اند این بار با قورباغه ها همراه می شوند و دوستی را بدون در نظر گرفتن خیلی چیزها تجربه می کنند. دوستی فقط دوستی.