بسته ی چفت دری را روی میز آشپزخانه دیدم، آن را برداشتم و بررسی کردم رسید زیرش بود. به تاریخ روی رسید نگاه کردم. چفت را بیش از دو هفته ی پیش خریده بودند. چفت اندازه ی در ورودی بود. با وجود اینکه دو هفته ای می شد که تیم چفت را خریده بود نمیدانستم چرا هنوز آن را روی در نصب نکرده بود جعبه ابزار را از کشو آشپزخانه پیدا کردم و آن را باز کردم. چند دقیقه ی بعد مادرم از اتاقش بیرون آمد. تا آن موقع چفت جدید را روی در ورودی قرار داده بودم. از من پرسید دارم چه کار میکنم من هم دستگیره را پیچاندم و در را کمی باز کردم تا به او نشان بدهم که دستگیره کار میکند. واکنش او را هرگز فراموش نمیکنم آهی کشید و گفت: «چرا این غلط ها رو میکنی؟ میخوای بهانه دست تیم بدی.» پیچ گوشتی را از دستم گرفت و گفت: «قبل از اینکه بفهمه اینجا بودی، باید بری.» یکی از دلایلی که من با هیچ کس در آن خانه کنار نمی آمدم این بود که همیشه غیر منصفانه به مسائل واکنش نشان می دادند. وقتی بدون اینکه کسی از من بخواهد در امور خانه کمک میکردم تیم می گفت به خاطر تنفر از او این کارها را انجام میدهم. وقتی هم کاری انجام نمی دادم او می گفت من تنبلم و نمک نشناس گفتم: «نمیخوام تیم رو ناراحت کنم چفت در رو تعمیر کردم. فقط خواستم کمک کنم.
مادرم گفت اون هم میخواست هر موقعی که وقت کرد
چفت در رو تعمیر کنه

در همین چند ثانیه صحبت تلفنی با او مثل گذشته وجودم پر از نگرانی می شود. فوراً تلفن را قطع میکنم حرفی برای گفتن به او ندارم شماره اش را مسدود می کنم از این که وقتم را با صحبت کردن با او هدر داده ام پشیمانم به محض این که گفت چه کسی است باید تماس را قطع می کردم. روی میزم به جلو خم میشوم و سرم را بین دستهایم میگذارم از این چند دقیقه ی غیر منتظره دل آشفته می شوم. راستش از واکنشم متعجیم احتمال میدادم روزی این اتفاق بیفتد اما تصور می کردم که اهمیت نمیدهم کمان میکردم که به بازگشت او به زندگی ام همان قدر بی اعتا هستم که وقتی او مرا مجبور کرد ترکش کنم اما آن موقع به خیلی چیزها بی اعتنا بودم. الآن واقعاً زندگی ام را دوست دارم به موفقیت هایم افتخار می کنم. من مطلقاً نمی خواهم کسی از گذشته وارد زندگی ام شود و آن را تهدید کند. ست هایم را روی صورتم میکشم سعی میکنم چند دقیقه ی آخر را هضم کنم، بعد از روی میز عقب می روم بیرون میروم تا به برد در تعمیر رستوران کمک کنم و تمام تلاشم را می کنم تا این لحظه را پشت سر بگذارم هر چند کار سختی است. انگار گذشته ی من از هر طرف به من ضربه می زند حمله میکند و من مطلقاً کسی را ندارم که با او در این باره صحبت کنم. بعد از چند دقیقه که هر دوی ما در سکوت کار کردیم به برد می گویم: «باید واسه ی تنویه تلفن بخری، تقریباً میزده سالشه.»