محی الدین عربی با شهرت "ابوبکر محی الدین محمد" (560-638 هـ . ق) از شخصیت های برجسته و دانشمندان صوفیه است. وی در شهر "مرسیه"؛ از بلاد "اندلس" متولد شد و پس از تحصیل علوم رسمی به تزکیۀ نفس و سیر و سلوک پرداخت و مسافرت هایی به تونس، مکه، بغداد، حلب، موصل، و آسیای صغیر کرد و در همه جا مورد تعلیم و تکریم بود. سرانجام در دمشق وفات یافت و در دامنۀ کوه قاسمیون دفن گردید "فتوحات مکیه" از جمله آثار مهم وی و دایره المعارف جامعی از اصول تصوف است. دیگر اثر وی "فصوص الحکم" نام دارد که مشتمل بر حقایق هدف است. کتاب حاضر جلد یازدهم از ترجمۀ فتوحات مکیه است که باب های "362-326" را شامل می شود و به همراه مقدمه و تعلیقاتی چند به چاپ رسیده است. معرفت منزل، تحاور و منازعه"؛ نخستین باب و"معرفت منزل سجود قلب و چهره" عنوان آخرین باب این مجلد است.