داستان کوتاه مدرن در برزیل با داستانهای کامل و بی نقص ژواکیم ماریا ماشادو د آسیس ( ۱۸۳۹ - ۱۹۰۸) آغاز میشود که کم و بیش همه ی صاحبنظران او را بزرگ ترین نویسنده ی برزیل میدانند ما شاد و از سال ۱۸۵۸ تا ۱۹۰۶ بیش از دویست داستان نوشت و تا دهه ی ۱۹۳۰ هیچ نویسنده ی برزیلی دیگری نتوانست به مهارت او در داستان نویسی دست یابد. تا همین سالهای اخیر شهرت ما شاد و در خارج از برزیل به هیچ روی همسنگ با کیفیت داستانهای کوتاه و رمانهای او یا جایگاهش در کل ادبیات غرب نبود منتقد برزیلی آنتونیو کاندید و میگوید عجیب است نویسنده ای در مقیاس جهانی که سبک و مضمون آثارش کیفیتی قرن بیستمی دارد در خارج از برزیل کم و بیش ناشناخته بماند ناشناخته ماندن ما شاد و در ایالات متحده بیش تر بدین سبب بود که زبان پرتغالی در این کشور چندان رونقی ندارد و ترجمه ی رمانها و داستانهای او به انگلیسی تازه در سالهای اخیر صورت گرفته و این از برکت ترجمه های درخشان هلن کالدول و ویلیام گراسمن بوده است

درست می کردند که طعم عنصر اولیه را تغییر می داد. مقدار دارو روز به روز کم تر می شد، بنابراین کلی طول میکشید تا به آن نتیجه ی مطلوب برسند. پوتیاس که بی قرار و ناباور بود به رفیقش طعنه می زد: «هنوز خبری نشده؟» استروئیبوس در جواب میگفت صبر داشته باش، صبر داشته باش. فکر کرده ای اکتساب شرارت کار رنگرزی است که توی خم بزنی و در بیاوری؟
پیروزی
سرانجام استروئیبوس پیروز شد. آزمایش صحت نظریه ی او را اثبات کرد. اول پوتیاس عوارض مدنظر را از خود بروز داد به این معنی که سه فکر بکری را که از استروئیبوس شنیده بود مال خود کرد. استروئیبوس هم در عوض چهار مورد مقایسه و یک نظریه مربوط به بادها را از پوتیاس کش رفت. مگر چیزی علمی تر از این نتایج اولیه ممکن بود؟ افکار دیگران، دقیقاً به این علت که نمی توانی آنها را از کوچه و بازار بخری، به نوعی اموال عمومی به شمار می آیند. پس طبیعی است که پیش از دزدیدن کتابهای عاریتی انواع ماکیان، جعل اسناد و غارت شهرها کار را با سرقت افکار دیگران شروع کنی. اصولاً ابداع اصطلاح سرقت ادبی فی نفسه نشان می دهد بشر به این گرایش خود پی برده است که اغلب آن نطفه ی ناچیز دزدی را با دزدی تمام عیار به خطا می گیرد.