کتاب سنت ترجمه در عصر ایلخانان و تیموریان

بر خلاف تاريخ ادبيات فارسي، تاريخ ترجمه در ايران کم تر به شکلي نظام مند بررسي شده است و غالب آثار مربوط به اين حوزه به سنت ترجمه در ايرانِ عصر عباسيان، صفويان و قاجار اختصاص يافته اند. اثر حاضر، با هدف روشن کردن سنت ترجمه و سير تحول آن درايرانِ عصر ايلخانان و تيموريان از مفاهيم «ميدان»، «عادت واره» و «سرمايه» که پيير بورديو در «نظريه ي عمل» معرفي کرده است، بهره جسته و در قالب سه فصل به شرح پديده ي ترجمه و چگونگي آثار ترجمه شده در اين سلسله ها پرداخته است. اين اثر به «ديرينه شناسي ترجمه» و «نقد تاريخي» آن در سده هاي هفتم، هشتم و نهم هجري قمري اکتفا نکرده، بلکه با توجه به بستر اجتماعي، فرهنگي و سياسي اين مقطع تاريخي درصدد تفسير رابطه ي ترجمه به تحولات اجتماعي اين دوره ها برآمده است. در اين راستا، ترجمه به عنوان کنشي اجتماعي که تا حد زيادي بر ساخته ي مناسبات قدرت و شبکه هاي حمايتي حاصل از آن بوده است، معرفي مي شود و نقش آن در تحولات فرهنگي و اجتماعي اين سده ها مورد بررسي قرار مي گيرد.