گفتیم که تعاریف معاصر نوعی عدم اجماع را نشان می دهند، زیرا تعاریف معاصر به جای بحث در مبادی و بنیادهای سیاست به اقتضای موقعیت و شرایط خود به تعریف سیاست پرداخته اند. به نظر می رسد سیاست از مبانی و بنیادهای سیاست گسسته شده و به مباحثی در سطوح عینی سیاست بسنده کرده است. اما فلاسفه کلاسیک به هنگام بحث از سیاست، به مبادی و مبانی سیاست نظر داشتند و سیاست را به مثابه دانشی ذیل فلسفه می دانستند. موضع فلسفی نسبت به سیاست به چیستی فلسفی سیاست و نه تعریف صوری یا اسمی آن نظر دارد. این موضع اساساً ریشه در آرای پارسیان باستان دارد و یونانیان به اقتباس از ایرانیان از این موضع به موضوع سیاست پرداخته اند.

خاستگاه سیاست

سخن از بنیادها و مبانی سیاست تنها زمانی تحقق خواهد یافت که خاستگاه و چگونگی پیدایش آن عیان گردد. به دیگر سخن، ما نیازمند بازخوانی خاستگاه تاریخی سیاست هستیم. در این مورد، دیدگاه های متفاوتی وجود دارد اما نظر غالب این است که خاستگاه سیاست را یونان باستان بدانند برخی سعی کرده اند منصفانه تر قلم زنند و خاستگاه سیاست عملی را ایران و خاستگاه سیاست نظری را یونان بدانند که این امر نیز اساساً تاریخی نیست. در میان معاصران کلایمرودی معتقد است: