مارکوس اورلیوس، این فیلسوف اندیشمند، این چهار ویژگی را «سنگ محک های نیکی» نامیده است. از دید میلیون ها نفر این چهار ویژگی، فضایل اصلی یا کاردینال هستند و چهار ایدئال تقریباً جهانی به شمار می روند که مسیحیت و بیشتر فلسفه های غربی برای آن جایگاه ویژه ای قائل اند و در بوديسم، هندوئیسم و بسیاری از دیگر فلسفه های آشنا، از اهمیت برابری برخوردارند. سی. اِس. لويیس اشاره می کند که به این چهار فضیلت به این دلیل که از مقامات کلیسا برگرفته شده اند، «کاردینال» گفته نمی شود، بلکه دلیلش معنای واژة لاتین کاردو به معنای لولا یا جزء اصلی است.

این چهار ویژگی، لولا یا همان اجزای اصلی هستند که دروازة زندگی نیک روی آن ها می چرخد.

این فضایل همچنین موضوع اصلی این کتاب و سه کتاب دیگر این مجموعه هستند.

چهار کتاب، چهار فضیلت.

هدف نخست این است که به شما کمک شود انتخاب کنید...

شهامت، دلاوری، صلابت، شرافت، ایثار...

میانه روی، اعتدال، کنترل بر خویش، خویشتن داری، تعادل...

عدالت، مساوات، نیکی، خیر، مهربانی...

خرد، دانش، حقیقت، آرامش، آموزش، صلح...

این ها کلیدهایی به سوی زندگی عزتمند، باشکوه و برتر در هر مفهومی هستند؛ ویژگی های شخصیتی ای که جان اشتاین بک آن ها را این گونه به خوبی توصیف می کند: «خوشایند و مطلوب برای صاحب آن ها، زیرا این ویژگی ها موجب می شود که صاحب آن دست به اقداماتی بزند که به آن ها مباهات می ورزد و از انجام آن ها نهایت رضایت را دارد». در روم برای فضیلت از کلمة virtus استفاده می شد و این واژه برای هر دو جنس به کار می رفت. فضیلت در روم زنانگی و مردانگی نمی شناخت.

امروز هم همین است. مهم نیست زن هستید یا مرد؛ مهم نیست از نظر جسمی قوی هستید یا ضعیف؛ مهم نیست از لحاظ روحی خجالتی هستید، از لحاظ ذهنی هوش متوسطی دارید یا دارای نبوغ اید؛ آنچه اهمیت دارد این است که فضیلت امری جهانی است.

فضایل، درهم تنیده و تفکیک ناپذیر هستند، اما درعین حال هریک از آن ها از دیگری متمایز است. انجام کار درست همواره به شهامت نیاز دارد. به همین نسبت نظم و رعایت اصول بدون خردِ شناختِ آنچه ارزش انجام دادن دارد، محال است. شهامت به چه درد خواهد خورد اگر در خدمت عدالت نباشد؟ خرد به چه کار خواهد آمد اگر از ما فردی متواضع تر نسازد؟

شمال، جنوب، شرق، غرب؛ این چهار فضیلت نیز به نوعی مانند جهت های جغرافیایی از آنِ یک قطب نما هستند. به همین دلیل است که چهار جهت جغرافیایی را «جهت های اصلی» می نامیم. آن ها راهنمای ما هستند. آن ها به ما نشان می دهند که کجا هستیم و حقیقت چیست.

ارسطو فضیلت را نوعی هنر یا مهارت توصیف می کند: چیزی که باید آن را دنبال کرد و پیگیرش شد؛ درست مانند فردی که با پیگیری و پشتکار در زمینه ای به تخصص و استادی می رسد. او این گونه می نویسد: «با ساختن است که سازنده می شویم و با نواختن چنگ است که چنگ نواز می شویم. به همین شکل، با اجرای عدالت است که عادل خواهیم شد؛ با میانه روی است که میانه رو و با اقدام شهامت مندانه است که باشهامت خواهیم شد.»

فضیلت چیزی است که انجامش می دهیم.

چیزی است که انتخابش می کنیم.

دوراهی هرکول یک رویداد فردی فقط برای یک بار نبود. این دوراهی چالشی روزانه بود؛ چالشی که ما نیز فقط یک بار با آن روبه رو نیستیم، بلکه به طور مداوم و مکرر آن را تجربه خواهیم کرد. آیا خودخواه خواهیم بود یا دگرخواه؟ شجاع خواهیم بود یا ترسو؟ قوی یا ضعیف؟ خردمند یا کودن؟ آیا عادتی خوب را برمی گزینیم یا عادتی بد؟ آیا خودمان را به حماقت خواهیم زد و همان مسیر شناختةشدة پیش را انتخاب خواهیم کرد یا رنجِ ایده و کاری جدید را به جان خواهیم خرید؟

همچون گذشته خواهیم بود یا رشد خواهیم کرد؟

راه سهل و شاید اشتباه یا راه سخت و به طورقطع درست؟

منبع: ناشر کتاب