کتاب حافظ ناشنیده پند

واقعاً بر شمس الدین در زندان شحنه چه می گذشت؟ آیا زندانبان او می توانست ذره ای از ظرافت روح و نازکی طبع لطیف او را درک کند؟ آیا نان و آبی به او می دادند؟ خبر زندانی شدن او منتشر شده بود. اما نحوه ی انتشار، از منع آن و خبثی که در آن درج کرده بودند، حکایت داشت. جرایمی که برای او می شمردند، به روشنی نشان می داد که مداحان و قصیده‎سرایان حرفه ای، آن هایی که عبید به مطایبه شاعران شیرین گفتار پخته خوار لقبشان داده بود، بار سنگین حقد و حسد خود را کاملاً خالی کرده بودند. به دروغ، از وابستگی اش به شاه فراری و نفوذ فوق العاده اش در مزاج او از یک طرف و بی اعتقادی و بی اعتنایی اش به اصول اخلاقی و مبانی دین از طرف دیگر، حکایت ها نقل می شد و مردم عامی بی خبر، ابلهانه شنیده های خود را تکرار می کردند. این شایعات محیط خطرناکی به وجود می آورد. می ترسیدم که یک زندانی یا یک زندانبان نادان و متعصبی، به قصد خودنمایی و عزیز شدن به چشم حاکمان ، آسیبی به او برساند. بی تاب تر از من، بی بی خاور بود که به گمان عذاب و شکنجه شمس الدین در زندان، می نالید و می گریست. می ترسید که مبادا مسافر فضولی خبر زندانی شدن او را در کازرون به مادر و خواهرش برساند. اما از محافظت خانه هیچ غافل نبود. به کمک و حمایت آن خویش ایلیاتی، که شب ها در خانه می خواباند، زهرچشمی از اوباش گرفته بود. به طوری که دیگر حتی سیف سگزی خودی نشان نداده بود.