در سالهای آغاز سده ی پانزدهم خورشیدی هستیم تاریخ نگاری تاریخ عکاسی ایران آنچه امروز به عنوان تاریخ مکتوب عکاسی ایران می نامیم، افتان و خیزان در اواخر دهه ی ۱۳۶۰ آغاز و با سرعتی فزون تر و تا حدی ساختار یافته تر، در دهه ی ۱۳۷۰ پیگیری شد و تا به امروز ادامه دارد بخشی از این تداوم مدیون پایان نامه های کارشناسی ارشد رشته های هنر و عکاسی در دانشگاههای ایران است، مانند کتابی که در دست داریم که نمونه ایست بارز از تحقیقات دانشجویان این مرز و بوم تاریخ نیازمند اسناد و شواهد است که بر پایه ی آن تدوین و نوشته شود و در نهایت تاریخ نگاشته شده بازتابی است از اندیشه و دید تاریخ نگار پیکره ی ادبیات مکتوب تاریخ عکاسی ایران نحیف است چنین است که در این سالها، بسیاری از پایان نامه ها مرجع بسیاری از تاریخ نگاریهای بعد از خود بوده اند. «خشت بر روی خشت گذاشتن و یا سنگی را با هم بلند کردن به خوبی وضعیت تاریخ نگاری تاریخ عکاسی ایران را تشریح میکند و در این وادی دانشجویان نقش پر رنگی ایفاء کرده و همچنان میکنند ا به پراکنده نویسیهای نقد نمایشگاههای عکس دهه ی ۱۳۵۰ و یا نقدهای کوتاه مجله ی عکس دهه ی ۱۳۶۰ اشاره نمیکنیم. اینجا بر تاریخ نگاری عکس متمرکز هستیم

سال از ظهور این فن در ایران میداند (افشار، ۱۳۷۰، ۳۲) با توجه به این که عکاسی قریب به دو دهه طول میکشد تا حتی در دربار جان بگیرد، به عقیده ی من نمی توانست زودتر از این به بیرون و به شهرستان ها نفوذ کند و حتی مهم تر از آن اگر هم نفوذ میکرد با توجه به آن چه که گفته شد، مطمئنا با مخالفت و مقاومت شدید در پذیرفتنش روبرو میشد و از بنیان ساقط می گشت. بنا بر این توضیحات، از سویی محصور شدگی ،عکاسی در چند دهه بعد از ورودش در دربار و در دست شاه، درباریان اشراف و رجال حکومتی و از سوی دیگر، پیوند گفتمان عکاسی با قدرت سیاسی و حکومتی یعنی شخص شاه ضامن شکل گیری، حفظ و بقاء گفتمان سیاسی عکاسی بسط این گفتمان در دیگر ابعادش و همچنین باعث تلطیف و طبیعی گشتن تصور و دید درباریان روحانیون و بعدها مردم نسبت عکس و عکاسی شد. بنابراین گفتمانی که پیرامون شاه به عنوان پایگاه واحد سیاست و مذهب سامان یافته بود در نهایت باعث طبیعی شدن آن و عمل عکاسی شد و این پدیده ی نوظهور غربی توانست راهش را به راحتی آغاز و در طول تاریخ ادامه دهد.