سارا پین برو رمان نویس و فیلم نامه نویس برجسته بریتانیایی است که نگارش بیش از بیست رمان را در کارنامه دارد شهرت او به خاطر داستانهای رازآلود و دلهره آور است که با قلم جذابش مخاطبان را درست در لحظات حساس غافلگیر میکند. بعد از ترجمه رمانهای پشت چشمهایش» و «لطفاً از من عکس نگیرید از این نویسنده و بازخورد مثبتی که از علاقه مندان و مخاطبین داستانهای دلهره آور و پر تعلیق گرفتم اشتیاقم بیشتر شد تا دین خودم را به ادبیات و مخاطبان پروپاقرص این ژانر ادا کنم و آخرین اثر پین برو یعنی رمان بی خوابی را به محض انتشار ترجمه کنم که به نوعی زیباترین و مرموزترین اثر او نیز محسوب میشود. این کتاب دلهره آور با محتوای روانشناختی اش از داستان زنی آغاز میشود که در آستانه چهل سالگی دچار بیخوابی شده و ترسی دیوانه وار به جانش افتاده که ناخواسته او را وارد هزارتویی لبریز از حوادث و تردید میکند؛ تا جایی که مرز میان واقعیت و توهم گم میشود.

مثل خودش یک بند این رو میگفت هیچ وقت این رو به فیبی نمی گفت. فقط به من این اتفاق اول برای خاله بزرگم و بعد برای خودش پیش اومد. قرار بود سر منم بیاد و شاید حق با اون بود منم دم دمهای چهل سالگی مه و حالا منم خواب ندارم.» می پرسد: «حالا مامانت کجاست؟» مرده. حدوداً سی سال آخر عمرش رو توی یه واحد امنیتی گذروند، اما دیروز مرد. اونم درست بعد از اینکه بعد از شب تولد چهل سالگیش برای اولین بار دیدمش.» از خنده عصبی به سکسکه می افتم که بیشتر شبیه هق هق است. «چطور مرد؟» خون ریزی مغزی ناشی از خودزنی مکثی میکند: متأسفم تو و خواهرت چه حسی در این مورد دارید؟ وقتی جوابش را میدهم مثل شیر آبی هستم که سالهاست آن را سفت بسته اند و حالا که باز شده دارد همه چیز را بیرون میریزد درباره ملاقات فیبی با مادرمان و صحبت نکردنش در این باره حرف میزنم در این میان درباره اتفاقی که آن شب افتاد، شب تولد مادرمان تپق زنان حرف میزنم و میگویم به نظرم فیبی همیشه به خاطر آن موضوع از من دلخور بوده و صمیمیتی که داشتیم به سالها پیش بر میگردد؛ وقتی به پرورشگاه های متفاوت فرستاده شدیم صمیمیت هم رنگ باخت به او میگویم خاطره مادرم گویای این است که من مثل مادرم دیوانه میشوم و حرفش مثل چربی توی فر کثیف و مخفی مرا در بر گرفته به او درباره زمان کوتاهی که من و فیبی توی یک خانه زندگی میکردیم آن موقع که دانشگاه می رفتم میگویم و آن شبی که مست یک پسر را از بار به خانه آورد و خود فیبی خوابش برد و من و آن پسر بیدار ماندیم حرف زدیم و تا صبح در نیمه راه عاشقی بودیم. حالا دو تا بچه داریم و خیلی خوشبختیم اما اخیراً حس میکنم رابرت هم شروع کرده روی اعصابم می رود و شاید من هم همین حس را به او داده ام.