پاریسی ها تنها برای انجام کارهای ضروری از خانه خارج میشوند مثل رفتن سر کار که البته اگر خوش شانس بوده و کاری داشته باشند یا برای ایستادن در صف نان سال پیش همین موقع خیابانها پر بود از غلغله ی ماشینها تاکسی ها اتوبوسها و پیاده روها مملو بود از عابرینی که در هم میلولیدند تا راه خودشان را برای رفتن به مغازه یا کافه پیدا کنند اما الان خودروهای کمی تردد میکردند که آنها هم خاننینی بودند که با نازی ها همکاری میکردند و اجازه ی رفت و آمد داشتند. اتوبوس های درون شهری به شدت کاهش یافته بودند زیرا پاریسیها و خود لازار ترجیح میدادند تا پیاده عبور و مرور کنند تا اینکه بر سر جا داخل اتوبوس با یکدیگر دعوا کنند و این یعنی مسیر رفتن لازار به سر کارش تقریباً یک ساعت طول می کشید.

گراویس دستهایش توی جیب پالتویش بود و گفت تا اون طرف رودخونه باهات می آم.
لازار ولی راهت که دور میشه گراویس: یه کم ورزش احتیاج دارم
تو به غذا و استراحت احتیاج داری لازار به پدرش که خیلی وزن کم کرده بود
نگاهی انداخت و به جای اینکه بحث دیگری را با پدرش شروع کند فقط سرش را تکان داد. در گوشه ی خیابان لازار یکی از آگهیهایش را دید یک تکه کاغذ که با حروف بزرگ سیاه روی آن نوشته شده بود فرانسه ی آزاد که خودش دیشب به تیرک خیابان چسبانده بود. این تبلیغات بدون شک توسط گشتیهای آلمانی پاره میشد ولی برای الان حداقل چند پاریسی آن را میدیدند و متوجه میشدند نهضت مقاومت هنوز ادامه دارد. وقتی به تیرک رسیدند ضربان ،لازار، شدت گرفت. پدرش آگهی را دید ولی به راه خودش ادامه داد و لازار در این فکر بود که آیا پدرش دستخط کج و معوج او را شناخته است یا نه این پدرش بود که به او یاد داده بود چگونه با دست چپ بنویسد.

رز به عنوان دستیار اداری سفارت بریتانیا در پاریس مشغول به کار شده بود و صبح های زود، قبل از رفتن به محل کارش روی کتابش کار می کرد. آخر هفته ها، پشت میزش چنبره می زد، با ارواح گذشته ملاقات میکرد و با ماشین تحریرش می نواخت. حسی آمیخته از رضایت و نوستالژی در وجودش شکل گرفته بود در کتابش از نقشش به عنوان یک رابط SOE نوشته بود و همچنین از قساوت هایی که در بازداشتگاه راونز براک شاهدشان بود، یاد کرده بود..... و حالا بعد از چهار سال از شروعش، کتاب تمام شده بود.