کتاب حاضر، حاوی قطعاتی است که در فاصله ی زمانی "34-1913"، نگاشته شده اند به تصریح ناشر، این کتاب، سند وجودی انسانی است که از خود و پیرامونش، رنج می برد و از درک انحطاط آغازین خویش، هرگز رها نشده است. "پسوآ" با "نیچه"، "هانریش مان" و "گونفریدبن"، اتفاق نظر دارد که هنر، به خصوص، هنرادبی، تنها زمینه ای است که هیچ انگاری عصر را خنثی کرده است. مطالب آغازین پسوآ، کماکان مثل تمام دوران خلاقیت وی با نمادگرایی، گره خورده و برمبنای نگرش شاعرانه ی آن روزگار، براین باور است که هنر مدرن، هنر رویاست و بر تقدم رویا در برابر واقعیت، تکیه دارد. در دومین مرحله ی این اثر (34-1924) نگارنده، این کتاب را ابتدا اثری از "وینسنت گوندس"، معرفی می کند، سپس حدود سال 1930، "برناردو سوارز"، کمک حسابدار را خالق این اثر می نامد که شباهت هایی به خود وی دارد، اما از نظر هویتی کاملا مستقل است. "پسوآ ـ سوارز"، شخصا خود را منحط می نامد و برای درک انحطاط عصر خود، پایان قرن نوزدهم و آغاز قر، بیستم را مسئول می شمرد. این زودباوری سیاسی، مذهبی یا اخلاقی نیست که انسان با اعتقاد راسخ، پذیرایش باشد و بدین ترتیب "پسوآ ـ سوارز"، احساس می کند، او را وادار به خودمحوری می کردند، محصور در امپراتوری رویاها و بدون مجوز ورود به عرصه ی تجارت جهانی، بدون زمینه ای برای نزدیکی با هم نوعان. چیزی که برای "پسوآ"، اهمیت داشت، معمای فردیت و زندگی انسان بود. پرهیز از هر اقدام جمعی مانند نفی جنگ و نفی تلاش برای دست یابی به قدرت، در تمام آثار نویسنده قابل رویت است".

اوایل که به لیسبون آمده بودم از طبقۀ بالای خانۀ ما صدای پیانو می آمد، تمرین یکنواخت دختری که هنوز چهره اش را ندیده بودم. امروز باید به این نتیجه برسم که به پاس پیش آمد نامشخص نشت آب در زیرزمین های روانم که به‎وضوح شنیدنی بود، اگر درِ پایین شود، هنوز هم طنین سرکوب شده پیانوی دختر آنجا پنهان است، حال آنکه دختر از مدت ها پیش خانمی شده یا درگذشته و در گوری سرد حبس است، جایی که در آن سرودهای سیاه سبز می شوند. آن وقت ها بچه بودم و حالا دیگر نیستم. ولی آن طنین در خاطرات من همان گونه مانده است که آن روز بود، طنین ناموزون اگر از آنجا که خواب آلود می نماید، برخیزد، همواره آرام و با یکنواختی مدام، تا ابد معاصر می ماند. به این فکر که می افتم یا احساس می کنم، اندوهی هراس‎انگیز و مبهم در وجودم رخنه می کند. من بر ضایع شدن کودکی ام اشک نمی ریزم، اشک می ریزم چرا که در کنار آن کودکی، همه چیز من بر باد می رود. این، فرار تجریدی زمان است و نه فرار واقعی آن. زمان از آن من می ماند و به شکرانه تکرار ناخواستۀ نت های هشت گانه پیانو در طبقه بالا، به شکلی هولناک و ناشناخته و دور، مغزم را به درد می آورد. این کل اسرار است که ناپایدار است، اینجا ضربه ای می خورد و تکرار می شود، ضربه ای که با موسیقی همسو نمی شود، بلکه در غرقاب پوچ انتظار قدرت خاطراتم می ماند. به شکلی نامحسوس در تلاشی بصری اتاق موسیقی را در برابرم می بینم، اتاقی که هرگز ندیده بودم و در آن دختر نوآموز پیانو که هرگز با او آشنا نشدم، هنوز هم به‎آرامی همان وقت نت های هشت گانه را با دقت و با تک تک انگشتانش تمرین می کند. من این ها را در برابر خود می بینم و پیوسته شفاف تر می بینم و در حین دیدن بازسازی شان می کنم و امروز با انتظاری گلخانه طبقه بالایی را به خاطر می آورم، موردی که دیروز احساس نکرده بودم و به شکلی تصنعتی از منظر بی قرار من برمی خیزد.