برخلاف طبقه بندی رایج، «رشد انسان» صرفاً موضوع بخشی از یک دانش تخصصی به نام روان شناسی نیست. نظریه پردازی درباره «رشد انسان» پاسخ به پرسش های بنیادینی است که در فلسفه روان شناسی و حتی تمام فلسفه های مربوط به علوم انسانی مطرح می شوند. الگوهای تغییر در ماهیت انسان هرچند برخاسته از ایده پردازی های فلسفی و یافته های علمی اند، ولی به طور ضمنی بر معنایی از مطلوبیت و امکان دستیابی به مطلوبیت اتکا دارند. «نظریه رشد» علاوه بر تبیین مراحل و الگوی تغییرات وجودی انسان، راهی را برای قضاوت درباره ارزش این تغییرات نیز تعریف می کند. از این رو، سیاست گذاری و برنامه ریزی تربیتی، اجتماعی، فرهنگی و چه بسا سیاست گذاری های اقتصادی و بهداشتی تا حد قابل توجهی به همین نوع بحث ها درباره ماهیت، عوامل، الگو و مراحل «رشد انسان» بستگی دارند.