مفهوم ساده، اما حائز اهمیت این چالش این بوده چگونه سلسله مراتب و مرجع سازوکار حاکم در فرآیند توسعه را پاسخگو بداریم و چگونه بر پیکره متورم دولت رو به فرنگی بیشتر جایی برای گیر و گرفت بیابیم. مختصر آنکه پروژه های تغییر ساختاری امروزی با آن وامهای DFC‏ و طرح ناگهانی و ضربتی خانه / مدرسه سازی و پیکار با بیسوادی پروژه های عمران منطقه ای یا همه جانبه کشاورزی، یادآور همان رؤیای لیلینتال هستند: انتقال تمامی یک جامعه به صورت تدریجی از بخش کامل اقتصادش تا بخشهای دیگر و در نهایت زیر و رو کردن هستی یک منطقه این موتور تغییر بر مبنای منابع و نیروی کارشناسی بیرون است که روشن میشود و قربانی میگیرد. سردمداران در این سودا چنان شتابان پیش میروند تا آشفتگی نامنظمی و گامهای لنگان را مرتب نموده، بر ناهمخوانیها و اختلاف سلیقه ها فائق آیند و به راحتی هدایتشان را رو به این مدینه فاضله لیلینتالی - ابتهاجی به پیش ببرند. انگار نیرویی اهریمنی فریاد بر می آورد که قدرتمندان را قویتر کنید و هرچه را ناکارآمد است همچون علف هرز درو کنید و دور بریزید. روستاها را متروکه و انهید و سپس فرارو کارخانه ها را برپا دارید و آنچنان اقتداری در آنها برقرار سازید که سراسر چشم انداز دشتهایی چون خوزستان را به اختیار خود درآورید گروه برنامه ریزان و اقتصاددانان هم زیر فشار و اجبار و اضطرار قرار میگیرند تا فرمان نظم خودآیین را بر آشوبهای ذاتی محل تحمیل کنند. این کار از طریق گماشتن غولانی هرچه قدرتمندتر صورت می گیرد. مهندسان در چشم انداز جامعه با ثروت قدرت و فساد غیر قابل انتقادشان مشخص شده بودند اکثر مردم، ظهور طبقه مهندسان را با شروع اصلاحات ارضی مشخص میساختند که به نظم سنتی پایان داد