کتاب تلخی رهایی

«بعد از هشت ماه ماندن در آن محیط آمدند سراغم و گفتند «وسایلت را جمع کن. باید جای دیگر بروی.» در این هشت ماه فقط یک بار بیرون رفته بودم. وسایلم را جمع کردم. نگذاشتند چند عکسی را که از خودم و بچه های قرارگاه داشتم بردارم. چشم هایم را بستند و مرا سوار یک جیپ لندکروز کردند. احساس می کردم دو یا سه نفر دیگر هم همراهم سوار ماشین شدند. بعد از اینکه به مقصد رسیدیم فهمیدم حدسم درست بود. ما را به زندان ابوغریب آورده بودند. من بودم امیر موثقی بود و اکبر عباسی. این جریانات برای آن ها هم اتفاق افتاده بود. رضا صاف نیت هم با ما بود. غیر از امیر همه ما اسیر جنگی بودیم امیر از بچه های تشکیلات بود.۷۴ آن ها خانوادگی در تشکیلات سازمان بزرگ شده بودند. او از اعجوبه های تعمیر تانک بود. بعدها سازمان خیلی تلاش کرد او را برگرداند اما موفق نشد. او نه تنها حاضر نشد برگردد به ما هم روحیه و انگیزه می داد. با سازمان زاویه زیادی پیدا کرده بود. کل قرارگاه او را می شناخت. کسی پیش امیر جرئت نمی کرد اسم سازمان را بیاورد. ما چند نفر را بردند زندان. این زندان حومه بغداد بود و یک ساعت با قرارگاه فاصله داشت. زندان مخوف و دژ محکم و نفوذناپذیری بود که به خشونت تجاوز و بی رحمی و عدم رعایت ابتدایی ترین حقوق انسانی معروف بود. مأموران آن در طویله های مخصوص تربیت گاوهای وحشی و گرگ ها و کرگدن ها تربیت شده بودند و سازمان با بی رحمی تمام ما را به آن قربانگاه فرستاد. اول ما را به اتاق بازرسی بردند. جای عجیب و غریبی بود. بعد از آن به اتاق رئیس زندان منتقل کردند. این را از احترام های نظامی نگهبان ها به یک افسر نظامی فهمیدم. او نگاه غضب آلودی به ما داشت. توی اتاق یک نفر عراقی هم بود که نماینده سازمان مجاهدین بود و کار مترجم را انجام می داد. او که با لهجه عربی فارسی حرف می زد از من پرسید «اسمت چیست؟ چند سال اسیر بودی؟ چند سال عضو سازمان بودی؟ برای چه از سازمان خارج شدی؟» همه را جواب دادم. مشخصات که نوشته شد تقسیممان کردند. من رضا و قربان علی برادران را فرستادند آسایشگاه امیر را فرستادند جای دیگر. برای ورود به هر کدام از ما صد هزار دینار هم پول دادند معادل صد هزار تومان پول ایران در آن زمان. این پول در آن شرایط کمک می کرد اگر زرنگ بودی یک منبع درآمدی هم بود. پول رضا صاف نیت را همان روز اول از توی کیسه اش دزدیدند. ما هم چند نفری مقداری پول گذاشتیم روی هم و دادیم به رضا تا زیاد به او فشار نیاید. به هر نفرمان غیر از پول یک کیسه سربازی لباس زندان حوله دمپایی و... هم دادند.»