دکتر آنا دل فانته همین طور که عینک قرمز رنگش را با شال آبی اش پاک می کند می گوید: «دنبال مقصر می گشت، دست روی خودش گذاشت.» هفته ای دو بار به دیدنش می آیم. از عصرهایی که وقتم را صرف این قضیه میکنم که بهترین موقع پریدن از بالکن کی است برایش حرفی نمی زنم ترجیح می دهم در تاریکی شب هنگام، خودم را پرت کنم، اما اگر زنده بمانم و تا صبح توی حیاط درد بکشم چه؟ من در طبقه ششم نه، در طبقه دوم آپارتمانی زندگی میکنم. شاید صبح بهتر باشد. پنج صبح بهترین موقع برای تصفیه حساب است: بی سروصدا، سوت و کور سرایداری که قبل از ساعت پنج برای بردن سطل زباله به خیابان می آید بلافاصله جسم بی جان مرا جمع میکند تا جلو چشم بچه هایی نباشم که صبح زود به مدرسه میروند. وقتی ساعت های طولانی بی حرکت روی کاناپه میمانم و به مگنولیای سفید توی حیاط زل میزنم صدایی را میشنوم که می گوید: «از روی بالکن بپر پایین منم وقتی واسیلی ،رفت میخواستم بمیرم. نمی توانم فکر کنم که صد سال بعد ما باز هم به همین نتیجه میرسیم. صدا، دومین بار سیزدهم اوت اواسط نخستین تابستان بدون داگ در گوشم پیچید.

داریا بیلیاردی نویسنده، روزنامه نگار، کارگردان و مجری معروف ایتالیایی است. از او تاکنون هشت اثر منتشر شده که از میان آنها زمانهای یتیمان بزرگسال و داستان اضطراب من به فارسی ترجمه شده اند.

کتاب امروز به هیچ کاری تن نمی دهم از آسیب پذیری آدم ها و سستی پیوندهای میان آنها سخن میگوید از پایان داستانی عاشقانه که شخصیت اصلی را به کشف معنای عشق و درمان پیامدهای آن وا می دارد. داریا بینیاردی با تأمل درباره احساسات غامضی که با مدرنیته سیال همراه است و با استفاده از دانش خود درباره جامعه معاصر ایتالیا تلاش می کند. در زمانهایش فضایی برای درون نگری ایجاد کند. او رفت انگیزی وضعیت انسان امروزی را برای خوانندگانش تصویر می کند.

***

گلا از وقتی همسرش ترکش کرده آن هم ناگهان و بی هیچ توضیحی روزهایش را با دراز کشیدن روی کاناپه و خیره شدن به مگنولیای داخل حیاط سپری میکند و مدام در این فکر است که خودش را از بالکن پرت کند پایین تا از دردی غیر قابل تحمل رهایی یابد دردی که خودش را به خاطر آن سرزنش میکند او فقط برای دیدن روانکاوش آنا دل فاتنه یا رفتن به زندان برای حضور داوطلبانه در گروه کر زندان خانه را ترک می کند. او نیز نیاز به سم زدایی دارد.