پاییز سال ۱۳۹۱ دوستی که گویا دبیر همایشی با موضوع بلاغت در یکی از دانشگاه های تهران بود از بنده خواست مقاله ای در این زمینه ارائه دهم. نگارنده بنا به دلایلی عذر خواهی کرد و نپذیرفت اما وی مقاله ای را که قبلاً در نقد چاپ كتاب عطية كبرى و موهبت عظمی نوشته بودم یادآوری کرد و صورت تجدید نظر شده آن را خواستار شد در زمان نگارش آن مقاله نگارنده هیچ دست نویسی از این دو رساله در اختیار نداشت و اکثر نقدها به مقدمه مصحح معطوف شده بود. برای بازبینی مقاله مذکور متن آن را یک بار دیگر با دست نویس هایی که طی سالها از این دو رساله جمع آوری کرده بودم مقابله کردم و به این نتیجه رسیدم که چاپهای سنگی مورد استفاده دکتر سیروس شمیسا در چاپ عطیه کبری و موهبت عظمی بسیار مغلوط و پراشتباه است.

نام های عزت، روشن ضمیر، نثاری و ماهر بر این بیت حافظ: کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز باشد که باز بینیم آن یار آشنا را آرزو پس از بحث و بررسی نظریه های مختلف نهایتاً «شکسته» را بر نشسته» ترجیح داده است. این رساله بسیار مختصر هنوز چاپ نشده ونسخه های آن در کتابخانه های بانکی پور، بوهار کلکته و علیگره موجود است. و) نقد بر دیوان حاکم لاهوری از این رساله نسخه ای مستقل باقی نمانده است و در ضمن کتابهایی دیگر از جمله جواب شافی اثر وارسته سیالکوتی، که در جواب نقد آرزو نوشته شده است و نیز در کتاب خزانه عامره (در ذکر احوال حاكم لاهوری به بخشهایی از آن اشاره شده است. حاکم لاهوری به سبب احترامی که برای آرزو قائل بوده دیوان خود را برای او فرستاده و از او خواسته تا حسن و قبح اشعارش را نشان دهد آرزو نیز اعتراضات و نقدهای خود را مقابل ابیات مورد نظر نوشته و کتاب را به خود حاکم بازگردانده است.