حالتی مایل و نزدیک به افقی می ایستاد این جامه را «کامی شیمو می گفتند. در هنگام عادی مردان سامورایی، از هر پایه و مرتبه و نیز مردان سامورایی دونپایه در هر هنگام دامنی در بر داشتند که پایین آن تا قوزک پا می رسید، اما دایمیوها (امیران) و مردان سامورایی بلند پایه در تشریفات خاص و در حضور شوگون دامنی میپوشیدند که از قد پایین تنه بلندتر بود و پاها در آن پوشیده میماند و دنباله آن هم از زیر پا و در پشت روی زمین کشیده می شد. این جامه تشریفاتی را «ناگا با کاما میگفتند و راه رفتن با آن مهارت خاصی میخواست؛ در هر چرخش و گردشی هنگام راه رفتن باید پا را تند میگرداندند تا دنباله دامن با یک حرکت در جهت تازه، در پشت پا بیفتد، وگرنه زیر پا میگرفت و بیم زمین خوردن بود. همچنین پوشنده این دامن باید در هر گام که بر میداشت جامه را از زانو با دست بالا بکشد تا پا بتواند در آن بگردد و حرکت کند با این وصف دویدن با این لباس کار بسیار سختی بود. پوشیدن این جامه با رنج و دشواری که داشت نشانه وقار و هنر و استعداد سامورایی شناخته میشد؛ و نیز گفته اند که شوگون و فرمانروایان دیگر دانسته از بزرگان خواستند تا چنین جامه ای بپوشند تا دشواری حرکت تند و چابک آنها هرگونه حمله و سوء قصد احتمالی پیرامونیان را جلوگیرد. هنگام سفر، مردان سامورایی شلواری میپوشیدند که تا ساق پا می رسید با یک بالاپوش گشاد کیمونومانند و کلاه حصیری پهنی به سـ سر می گذاشتند. رنگ لباس مردان سامورایی بر روی هم مات و بیشتر ترکیب سرمه ای کمرنگ خاکستری و قهوه ای یکدست یا با نقش ساده یا راه راه بود. مردان سامورایی به آراستگی خود توجه بسیار داشتند و رسیدن به جامه و ظاهر و رنگ و رخسار و نیز رفتار به آداب درست را نشانه فضیلت و والایی خویش می دانستند. هاگا کوره در شایستگی رعایت آداب اشاره ای بسیار دارد و نیز درباره آراستگی ظاهر میگوید مردان سامورایی هر بامداد تن می شستند، سر میتراشیدند و موی زلف را خوشبو می کردند و می آراستند؛