نگارنده در این کتاب طی چهل و نه فصل، مقوله پوشاک و ضمایم مربوط به آن را از زمان نخستین تمدن های بشری تا قبل از دهه پنجاه میلادی در کشورهای مختلف جهان تشریح نموده است .ولی از تصاویر متعددی بهره جسته ودرباره جنس و رنگ بخش های مختلف هر لباس، نگاتی را بیان می کند .برخی از کشورها و دوره های مورد بحث در کتاب بدین قرار است" :مصریان 3000ـ 525ق.م"، "رم باستان، سده اول قبل از میلاد تا پنجم میلادی"، "ایران باستان، از 550م .تا جنگ های صلیبی"، "ایتالیایی قرون وسطی یا گوتیک"، "رنسانس ایتالیا"، "اسپانیا در سده شانزدهم"، "طرح های انگلیسی 1830ـ "1790و "طرح های فرانسوی 1890ـ ."1880

ولاسکوئز نقاشی اسپانیایی که در دوره سلطنت فیلیپ چهارم می زیست، تصویرگر برجسته ای از دوران خود، از جمله شیوه لباس پوشیدن بود. سیاه، رنگ غالب در لباس مردان و زنان بود که در پارچه های گران بهایی چون مخمل و ساتن به کار می رفت. این لباس ها تزیین هایی از طلا و نقره داشت. استفاده از پارچه های کتان لطیف و تافته های سفید برای سر آستین ها و یقه، از تیرگی لباس می کاست. گرچه لباس سفید کمتر پوشیده می شد، ولی در صورت استفاده از آن، یقه و سر آستین ها را به رنگ قرمز یا صورتی برمی گزیدند. تمامی پوشاک زنان با برودری دوزی با جواهر، به ویژه مروارید تزیین می یافت. از روبان، قیطان و منگوله نیز برای تزیین استفاده می کردند. بیان شده است که فیلیپ ابداع کننده یقه ای نسبتاً کوچک و ظریف از پارچه نازک با آستری از مقوا بود. این یقه صاف و گوشه دار، از جلو بسته می شد و از بالای یقه ی ایستاده دابلت بیرون می آمد. این یقه به زبان انگلیسی نک ویسک نامیده می شد. نوع دیگری از همین یقه را که روی یقه دابلت می خوابید، فالینگ بند می خواندند. این یقه بسیار راحت تر و ساده تر از یقه های بزرگ چین دار بود. مردان زنجیرهای سنگین از طلا به گردن می آویختند. بند کفش های مردانه، بزرگ و تبدیل به گل یا پاپیون شد و نام گل کفش به خود گرفت. پیراهن زنان بلند بالا با بالاتنه ای چسبان بود که در جلو به شکل سه گوشه ای نوک تیز درمی آمد. یقه ها چون دوره گذشته چین دار بود و در حاشیه اش تور دوخته می شد. در یکی از آثار ولاسکوئز، ماری آن، ملکه اسپانیا پیراهنی بر تن دارد که یقه آن نه از کتان که پارچه متداول برای یقه بود، بلکه از پوست روباه است. تا سال های دهه۱۶۳۰، زیر دامنی مخروطی شکل همچنان پوشیده می شد. ولی بعدها شکل آن تغییر یافت. قسمت های جلو و پشت دامن کاملاً تخت و صاف و بدون برجستگی و دو طرف آن دارای برجستگی زیاد شد. به طوری که عرض دامن برابر با قد دامن گردید. علاوه بر دامنِ خود پیراهن، دامنی بسیار کوتاه به درز کمر دوخته می شد که پپلم نام داشت.