شاه عباس فرمانروایی بود که پسر خود را کور کرد و کشت، اما نزد مردم قهرمان و مورداحترام بود. او جنگاور درخشانی بود که با قوای اشغالگر خارجی جنگید و غرور و تمامیت ارضی را به کشورش بازگرداند. او صاحب منصبی انگلیسی زبان را در مقام سفیر خود در غرب برگزید. هنرشناسی بود که حمایت هایش سبب شد ایران به مرکزی هنری و فرهنگی تبدیل شود، اما عبادات مذهبی اش تشیع را به پدیده ای جهانی مبدل ساخت. می توان گفت شاه عباس پس از حمله ی اعراب در سده ی هفتم میلادی بزرگ ترین فرمانروای ایران بود که شخصیتی بسیار پیچیده و ناشناخته داشت و به رغم رفتارهای غالبا متناقضش چهره ی خاورمیانه را برای همیشه تغییر داد. هنگامی که شاه عباس در سال 1587 میلادی در هفده سالگی قدرت را به دست گرفت، ایران در آستانه ی فروپاشی و تجزیه به دست قدرت های خارجی بود. کشور تا زمان فوت وی در سال 1629 میلادی به سرزمین پررونقی تبدیل شده بود که آماده ی رویارویی با دنیای مدرنِ درحال ظهور بود. نویسنده در این کتاب به بررسی زندگی نامه ی این پادشاه ایرانی خارق العاده پرداخته است. دیوید بلو از طیف گسترده ای از منابع ازجمله گزارش های معاصر اروپایی و نیز وقایع نگاری های ایرانی بهره برده تا گزارشی متنوع و متقاعدکننده از دوران زندگی یکی از فرمانروایان تاریخ ایران ارائه دهد. توصیف روشن او از این شخصیت برجسته در روایات ملی ایران در واقع شرح دقیقی است از سیره ی درخور توجه شاه عباس در مقام دولتمرد و نیز دیدگاه عمیق و دوستانه ی نویسنده از این مرد افسانه ای است. این اثر در دو جلد منتشر شده است که زندگی شاه عباس را از ابتدا تا انتها توصیف می کند.