ده بار بیدارش می کنم و ده بار خوابش می بره. هرچی تکونش می دم فقط می تونم چند تا غرولند ازش بیرون بکشم. با این همه، به زور سماجت من، دست آخر آروم آروم بیدار می شه. وسط دو تا خمیازه ی شکوه آمیز، حافظه ش تیکه تیکه برمی گرده. اوا، من رو می شناسه، بعد یادش می آد اونجا چی کار می کنه و برام تعریف می کنه: می دونی، دیگه تمومی نداشت. ساعت ها نمی گذشتن، همه مون ایستاده خواب مون می گرفت و حیوون ها نمی ذاشتن کارشون رو تموم کنیم. از همه طرف صدای نعره می اومد، داشتیم دیوونه می شدیم. واقعا به همه جا گند زده بودیم، باور کن اصلا دیدن نداشت. با اینکه همه ی هفته رو تو پر و پای حیوون ها می گذروندم، ولی این بار به خودم گفتم، دیگه دووم نمی آرم، دیگه هیچ وقت دووم نمی آرم. با اون تپانچه یه تیر هم به من بزنید. داشتم نعره می زدم. کارم رو تموم کنید. سرمو ببرید. تیکه تیکه م کنید. هرکاری می خواید بکنید. فقط یه بار واسه همیشه تمومش کنید. همین الان. می دونی، کم مونده بود دیوونه بشم. دست آخر، نمی دونم چطوری، ولی تا آخرش دووم آوردم. ولی نمی تونی تصور کنیکه آخر شیفت کاری همه مون تو چه حال و روزی بودیم. موقع بیرون اومدن، تصمیم گرفتیم گروهی برگردیم خونه، گفتیم، آرنج هامون رو به هم قلاب می کنیم. بعد راه افتادیم. هرچی جلوتر می رفتیم، کمتر می فهمیدیم کجا داریم می ریم، کمتر می دونستیم کی هستیم. هر از گاه، یه نفرو تو راه از دست می دادیم که از زور خستگی می افتاد و پوزه ش می خورد به قیر. ولی کسی وا نمی ایستاد اون رو از زمین بلند کنه. حتی سرمونو هم برنمی گردوندیم. می ترسیدیم اون یه ذره زوری هم که برمون مونده، از دست بدیم. من یه ذره دیگه دووم آوردم، بعدش دیگه بُریدم، نوبت من بود. تموم تنم گزگز می کرد، سرم گیج می رفت، اول همه جا رو خاکستری دیدم، بعد سیاه و همین دیگه. دستم رو می ذارم رو شونه ش تا آرومش کنم. واسه چند ثانیه ساکت می شه، بعد ازم می پرسه: امروز چند شنبه ست؟ -دوشنبه -دوشنبه… تو فکر، تکرار می کنه و صورتش تو هم می ره: دوشنبه…امکان نداره…یعنی تعطیلات رو اینجا گذرونده ام ، و حالا باید برگردم سرکار. یه بار دیگه زوزه ی سگ ها رو می شنویم. نزدیک تر از بار قبل. به ش می گم نباید اینجا بمونیم. آه بلندی می کشه و به سختی چهار دست و پا می ایسته. چند ثانیه تو همین حالت می مونه ، بعد دوزانو می شینه و دوباره بی حرکت می مونه. خمیازه می کشه، کش و قوس می آد، بعد چمباته می زنه. دستم رو دراز می کنم کمکش کنم. به م آویزون می شه. می تونه بلند شه، ولی پاهاش جا می زنن. از اول شروع می کنیم. ولی با همه ی تلاش و حسن نیتش، این کار ازش برنمی آد. سگ ها دوباره ما رو به هول و ولا می ندازن. به ش می گم: واقعا باید بریم، همین الان. اون وقت، واسه بار آخر سعی می کنه بلند شه. و می تونه. تکیه می ده به من، چند لحظه لرزون رو پاش می ایسته، ولی ترجیح می ده قبلِ اینکه غش کنه دوباره بشینه. به م می گه: راحتم بذار، نمی تونم،به خودت زحمت نده. باید یه کم دیگه بخوابم، به ش نیاز دارم. سر در گم سر جام می مونم. به م می گه: تو برو و به شون بگو من دارم می آم. اول قبول نمی کنم بدون اون برم، ولی اصرار می کنه: به ت می گم، برو. دولواپس من نباش. -هرطور دوست داری. با یه کم ناراحتی، می رم بالا رو جاده. کورمال کورمال دنبال دوچرخه م می گردم که کنار جاده خوابونده بودمش. نگران می شم وقتی می بینم دستم به ش نمی رسه، ولی دست آخر پیداش می کنم. باز هم از تو کانال صدام می کنه. -صبر کن. گفتی اسمم چی بود؟ مار…چی؟ -مارکاسن. مثل یه مارکاسن. -آره، درسته…حالا دیگه یادم نمی ره. ازش می پرسم: حالت خوبه؟ نمی شنوم که جواب بده. حتما دوباره خوابش برده. این بار دیگه می رم. حالا دیگه بیشتر از اونی که نگرانش باشم، دیر کردم. همین جور آسوده واسه خودم می رونم و خودم رو دست تقدیر می سپرم. اگه یه کم شانس بیارم، آخرش می رسم کشتارگاه. گاهی وقت ها می ایستم یه سیگار بکشم، بند کفشم رو ببندم. می ایستم خودم رو بخارونم، جوراب هام رو بکشم بالا، مچ بندهام رو درست کنم. هیچ عجله‎ای در کار نیست، حس می کنم اومدم گردش. و یه دفعه همه جام شروع می کنه به لرزیدن. فرمون رو سفت می چسبم. دارم از یه منطقه ی شلوغ می گذرم، این نشونه ی خوبی یه. به گمونم این جاده ی شخم زده رو می شناسم. از کنار چندتا ماشین می گذرم، و بعد چند تا شبح دو طرف جاده. چند تا صدای آشنا به گوشم می خوره. آدم ها از سر راهم کنار میرن. بوی عرق و خون گرم دماغ م رو پر می کنه. ولی این بار، این بوها واسه من مثل یه عطر دلپذیرن. خیلی نزدیک شدم، شکی توش نیست. ولی از خودم می پرسم چرا همه ی اینا دارن تو جهت عکس می رن. رو می کنم به یه نفر تا ازش بپرسم. به م جواب می ده که معلومه، دارن برمی گردن خونه…