شاعر شدن با شعر دوست بودن سراپا متفاوت است، اگرچه در ایران معمولاً در سنین نوجوانی این دو همزمان در میان طیف خاصی از نوجوانان دیده می شوند. کتاب غزلیات شیرین شیخ فخرالدین عراقی می تواند برای هر دو طیف نوجوانان سودمند باشد و حتی شاید بتوان گفت می تواند مخاطب را به این شناخت از خود برساند که تمایل بیشترش به سمت شاعر شدن است یا شعر خواندن.

در تاریخ ادبیات ما شیخ فخرالدین عراقی هیچگاه شاعر تراز اولی نبوده است؛ همین ویژگی باعث می شود خواننده ی این مجموعه ی گزیده از اشعار او خود را در مقابل شعرهایی ببیند که به لحاظ کیفیت ادبی اشکال عمده ای ندارند اما قابل مقایسه با اشعار شاعران تراز اول و درخشان تاریخ ادبیات ما نیز نیستند. به این معنا این گزیده کتابی است از داخل گنجینه ی ادبیات فارسی و ویترین آن محسوب نمیشود؛ به همین دلیل نیز میتوان گفت مخاطب خود را به شکل حرفه ای تری با شاعری و فنون آن آشنا می سازد. آن دسته از مخاطبان که تمایل به شاعر شدن دارند با خواندن این مجموعه می توانند توان شاعری خود را بسنجند و نتیجه ی این سنجش به نظر امیدوارکننده تر است از سنجش توان، شاعری با استفاده از اشعار چهره های تابناکی مثل سعدی یا حافظ آنها که خود را شعر دوست می دانند هم با نگاه به پشت صحنه ی ادبیات فارسی رد پای ابیات مشهور و سنت های ادبی رایج را در این غزل ها خواهند یافت و این خود می تواند برای آنها لذت بخش و آموزنده باشد.

در نهایت این که این کتاب نمایش دهنده و معرفی کننده ی چهره ای به نوجوانان است که از متن ادبیات فارسی و نه قله ی آن انتخاب و برگزیده شده است می توان امیدوار بود همین ویژگی باعث شود نگاه مخاطبان این دست مجموعه ها به سنت ادبی فارسی - که پیش از این با طیف رنگارنگی از گزیده شعرهای شاعران مشهور روبه رو بوده که به تکرار انجامیده است – از نو دچار تحول شود.