کتاب حاضر، پژوهشی تاریخی است که محدوده زمانی و مکانی در آن دارای اهمیت است. محدوده زمانی قرن هشتم تا دوازدهم هجری قمری نسبت به ادوار پیشین و حتی پس ازآن از اهمیت خاصی برخوردار است. چون به دلیل وجود عوامل دافعه فراوان در ایران مانند حمله مغول، دوره فترت سقوط ایلخانان تا ظهور صفویه به ویژه حملات تیمور و نیز اقدامات و سیاست های اعمال شده توسط برخی پادشاهان صفویه مهاجرت نخبگان ایرانی به هند سرعت بیشتری پیدا کرد. از طرف دیگر عوامل جاذبه در شبه قاره هند به ویژه در دولت گورکانیان موجب جذب بسیاری از نخبگان ایرانی به دربار سلاطین هندی گردید. محدوده مکانی شمال هند نیز ازاین جهت حائز اهمیت است که برخلاف جنوب شبه قاره که علی رغم حضور ایرانیان مهاجر بیشتر متأثر از اعراب و فرهنگ عربی بود و در مظاهر مختلف تمدنی از تمدن یمن، عدن و شبه جزیره عربستان تأثیر پذیرفته بود شمال هند نخستین کانون پذیرش ایرانیان مهاجر و نخبگان ایرانی بود و درواقع این بخش از هند مسیر اصلی ورود ایرانیان به این سرزمین محسوب می شد.