تاسلا: «یعنی نمی خوان هیچ وقت تو رو راحت بذارن؟» ویلورو: «خودت که خوب می دونی، اونا دوست ندارن من پیانو بزنم. می خوان من بزرگ بشم و تو یه تونیک مرمری بمیرم.» تاسلا: «یه روز، ما آزاد می شیم و پنهونی، همه ی حرف هامون رو مثل طرح های خنده از ته دل آواز می دیم. آزاد!» ویلورو: «(مجذوب) راست میگی، تاسلا؟» تاسلا: «آره. من دیگه محکوم ها رو حمل نمی کنم.» ویلورو: «نه دیگه، هیچ وقت.» تاسلا: «مژه هات تو کوه های سرخ بین زمین های بایر و پر رمز و راز بازی می کنن. و تو می تونی تا دلت بخواد پیانو تمرین کنی.» ویلورو: «همیشه؟» تاسلا: «آره، همیشه و راحت.» ویلورو: «راحت؟ (مکث. با غرور) خواهی دید که اون موقع چه پیانیست بزرگی می شم. حتی آهنگ هم می سازم.» تاسلا: «تو می خوای آهنگ هم بسازی؟» ویلورو: «معلومه! به زودی یه ترانه برات می سازم. (با خجالت) یه ترانه ی تازه و اصیل. یه ترانه از جنس بدل چینی و شیاطین با پله های سبزرنگ مثل قلم پاک کن ها!» تاسلا: «تو فوق العاده ای!» ویلورو: «حتی شعرشو هم پیدا کردم.» تاسلا: (آکنده از تحسین) «نه؟» ویلورو: «چرا. (مکث) حتم دارم خیلی ازش خوشِت می آد. می خوای برات بخونمش؟» تاسلا: «حتماً.» ویلورو: «یه کم خجالت می کشم.» تاسلا: «یالا دیگه، یالا، نترس. اگه می خوای، نگات نمی کنم.» ویلورو: «آره خوبه، نگام نکن. (مکث) دست هاتو بذار جلو چشم هات (تاسلا انجام می دهد) دیگه چیزی نمی بینی؟ چشم هاتو خوب بستی؟» تاسلا: «آره، آره، یالا دیگه، بخون.» ویلورو: (با خجالت) «تو نورِ ماه تاسلا کوچولوی من، تارالالولیلو، تارالیلولا.» تاسلا: (با شوق) «چه ترانه ی قشنگی! پرده ها و مردمک های چاه منو کنار بزن.» ویلورو: «خوشت اومد؟» تاسلا: «اوه، آره! خیلی، خیلی.» ویلورو: (جدی) «خیلی دوستم داری، تاسلا؟ من گندم هستم و خوابگاه پوست برفی تو. بهم بگو که صدام مثل یه بالِ اشک لمسِت می کنه.» تاسلا: «آره، ویلورو.» ویلورو: «منم خیلی دوستت دارم. (مکث) یه ترانه برام می سازی؟» تاسلا: «ولی من هیچ استعدادی ندارم.» ویلورو: «اگه بخوای، می تونم یه ایده بهت بدم. ببین: تو نورِ… این چیزی بهت نمی گه؟» تاسلا: «مبهمه. (با حالت مصمم) تو نور ماه، ویلورو کوچولوی من.» ویلورو: «چقدر ترانه ت قشنگه! واقعاً تخیل داری! (مکث) ولی می تونستی بهتر از این هم بگی، گوش کن: تو نور ماه ویلوروی بزرگ من.» تاسلا: «آره، قشنگه!» ویلورو: «فکر می کنی تخیل من خوبه؟» تاسلا: «آره، تو شگفت انگیزی!» ویلورو: «نرو، تاسلا. همین جا بمون.»