کتاب شهر فرنگ اروپا

کتاب حاضر، متنی معلق میان ادبیات و تاریخ است. به عبارت دیگر نویسنده در این اثر به دنبال روایت صرف تاریخ نبوده بلکه سعی کرده به زبان ادبیات به خلق یک روایت تاریخی از اروپای قرن بیستم دست پیدا کند. نویسنده که ترجیح داده «شهر فرنگ اروپا» را بدون رفرنس مشخصی تألیف کند با استفاده از روایت گری ادبی در این کتاب فرازهای مهمی از تاریخ اروپا در قرن بیستم ازجمله دو جنگ بزرگ جهانی را با شیوه ای رفت و برگشتی نقل کرده است. به عبارت دیگر او از جنگ جهانی دوم به عنوان مبدأ روایت آغاز و در میان متن و به فراخور به گذشته نیز بازگشته و از تاریخ روایت داستانی می کند. موضوعاتی مانند پیشرفت های علمی در قرن بیستم اروپا، موضوعات مرتبط با زنان و نیز بسیاری از فرازهای تاریخی مهم در اروپای قرن بیستم در این کتاب و به شیوه خاص اوئورژدنیک روایت شده است.

متوسط قد سربازان امریکایی که در ۱۹۴۴ در نورماندی کشته شدند ۱۷۳ سانتی متر بود، و اگر آ ن ها را پشت سر هم در یک ردیف دراز به دراز می خواباندی، طولشان به ۳۸ کیلومتر می رسید. المانی ها هم قد بلند بودند، اما بلند قد ترین سربازان، تفنگداران سنگالی در جنگ جهانی اول بودند که متوسط قدشان ۱۷۶ سانتی متر بود و برای همین در صف نخست به جبهه ی نبرد فرستاده می شدند تا وحشت در دل آلمانی ها بیندازند. می گویند در جنگ جهانی اول آدم ها مثل تخم گیاهان همین طور به زمین می ریختند و کمونیست های روسی بعدها حساب کردند که از هر کیلومتر مربع از اجساد چقدر کود می شود تهیه کردو اگر آن ها از اجساد خائنان و جانیان به جای کود استفاده کنند، چقدر می شود با پرهیز از خرید کودهای شیمیایی گران خارجی صرفه جویی به عمل آورد. و انگلیسی ها در طول جنگ تانک را اختراع کردند و آلمانی ها گازی شیمیایی را که به ایپرت مشهور شد، چون بار اول از آن در نزدیکی شهر ایپر استفاده کردند، هرچند این حقیقت نداشت، و این گاز در ضمن گاز خردل هم نامیده می شد، چون مثل خردل دیژون دماغ را می سوزاند و این البته حقیقت داشت و عده ای از سربازان پس از بازگشت به وطن بعد از جنگ دیگر هرگز حاضر نشدند لب به خردل دیژون بزنند. جنگ جهانی اول را جنگی امپریالیستی می خواندند، چون آلمانی ها احساس می کردند کشورهای دیگر نسبت آن ها نگاه تعصب آمیزی دارند و نمی خواهند بگذارند آن ها هم تبدیل به یک قدرت جهانی شوند و به ماموریتی تاریخی که برای خود متصور بودند تحقق بخشند. اما اکثر افراد در اروپا-آلمان، اتریش، فرانسه، صربستان، بلغارستان و دیگر کشورها- معتقد بودند که این جنگ جنگی ضروری و عادلانه است که صلح را برای جهان خواهد آورد. و بسیاری از افراد معتقد بودند که جنگ آن فضایلی را که جهان صنعتی مدرن از میان برده است، از جمله فضیلت عشق به میهن، شجاعت و ایثار، احیا خواهد کرد. و افراد فقیر هم در انتظار و آرزوی سوار شدن به قطار بودند و روستایی ها هم در انتظار و آرزوی دیدن شهرهای بزرگ و تلفن کردن به اداره های پست محلی برای فرستادن تلگرامی برای همسرانشان با این مضمون: من خوبم. امیدوارم تو هم خوب باشی. ژنرال ها در انتظار و آرزوی این بودند که عکس و خبرشان در روزنامه ها چاپ شود و اقلیت های قومی کشورها هم از این کیفور بودند که در جنگی شرکت کرده اند که همرزمانشان بدون لهجه صحبت می کنند و آن ها هم می توانند همراه این دیگرانِ بی لهجه سرودهای نظامی و ترانه های شاد مردمی بخوانند. و همه فکر می کردند تا زمان انگورچینی یا نهایتش تا کریسمس به خانه هایشان باز خواهند گشت.