همواره در تاریخ، خوانده یا شنیده ایم که چنگیز خان و قوم مغول، غارتگر و خون ریز بودند و سراسر ویرانی و مصیبت به بار آوردند اما لازم است زندگی و دستاوردهای چنگیز خان را بار دیگر با نگاهی دیگر بخوانیم. اگر چنگیز خان را چهره ی خونریز تاریخ می شناسید، باید «چنگیز خان و شکل گیری دنیای مدرن» را بخوانید تا نظرتان درمورد او تغییر کند. این کتاب را جک مک آیور ودرفورد، تاریخ پژوه امریکایی، و استاد سابق مردم شناسی کالج مکالستر در مینه سوتا نوشته و کامبیز تکاپومنش، آن را ترجمه کرده است. ودرفورد، در این کتاب، چنگیز خان را به عنوان عامل پدیدآمدن بسیاری از زیرساخت های اجتماعی، اقتصادی، علمی و... در جهان و سبب دگرگونی مسیر تاریخ معرفی می کند. توانایی های گسترده و نبوغ ویژه ای که رهبر مغول ها داشت، سبب ایجاد یک نظم نوین جهانی و گسترش قانونمندی در جهان شد. چنگیز خان قانون را بر رأی و نظر خود ارجح می دانست. ودرفورد با استناد بر منابع و شواهد تاریخی، نشان می دهد که حکومت مغول ها چگونه مرز های خلاقیت، علم و دانش، فناوری، و آزادی بیان و اندیشه را جا به جا کرده بود. تموچین، یا همان چنگیز خان، اولین امپراتوری مغول بود که بین سال های ۱۱۵۵ تا ۱۱۶۷ میلادی متولد شد. او بزرگ ترین فرزند یسوکای بهادر، رئیس مغول طایفه بورجیگین، و هوئلون، زنی از اولخونودها، بود. چنگیز خان تا هنگام مرگش، حدود ۲۰ سال بر امپراتوری مغول حکومت کرد و بخش اعظم عمر خود را به متحدسازی قبایل مغول گذراند، پس از آن مجموعه ای از لشکرکشی هایی را به راه انداخت و بر بخش های وسیعی از چین و آسیای مرکزی چیرگی یافت. ارتش مغول طی بیست وپنج سال سرزمین ها و مللی را تحت سلطه ی خود درآورد که وسیع تر و پرجمعیت تر از فتوحات امپراتوری روم طی چهارصد سال بودند. چنگیز خان به همراه پسران و نوادگانش پرجمعیت ترین تمدن های قرن سیزدهم میلادی را به تسخیر خود درآوردند. اگر فتوحات چنگیز خان را از جنبه ی تعداد افراد شکست خورده، یا تعداد کشورهای تسخیرشده، یا وسعت سرزمین های فتح شده ارزیابی کنیم، او در تمامی موارد بیش از دو برابر هرکدام از دیگر فاتحان تاریخ به پیروزی رسیده است. در طول قرن سیزدهم، سواره نظام چنگیز خان با حملات خود مرزهای جهان را تغییر داد. معماری او به معنای ساخت بناهای سنگی نبود، بلکه ساخت ملت ها را شامل می شد. چنگیز خان اصرار داشت قانون با حاکمان و حقیرترین چوپانان یکسان برخورد کند. او در سطح قلمروی خود آزادی های مذهبی را برقرار کرد، اما درعین حال از پیروان تمام مذاهب در قلمرواش وفاداری مطلق طلب می کرد.